De Anticlimax

Ze stond naast me bij het stoplicht. Ik kende haar niet, maar had meteen de drang haar wel te willen kennen. En dit was nieuw. Tot nu toe had ik meisjes wel leuk gevonden, maar nog nooit de drang gehad er ook iets mee te doen. “Gaat die lekker?” vroeg ze me alleen met een glimlach en een gniffel, maar ik wist niet goed te reageren, en lachte zelf alleen wat nerveus terug. De mooiste meid die ik ooit op een fiets heb gezien, fietste vervolgens bij het groene licht door, waar ik nog even stom geslagen naast m’n zadel bleef staan. Spandex shorts en shirt hadden nog nooit zo goed gestaan op een lichaam. Haar glimlach en haar stem zou ik nooit meer vergeten. Haar lange staart die rustig op haar slanke rug bleef liggen, was het laatste waar ik m’n blik op wist te focussen voordat mijn droom abrupt werd gestopt door het irritante hoge getoeter van zo’n kut scootertje wat er langs wilde. 

Mijn naam is Bor, en ik zit graag op de fiets. Het liefst deed ik het de hele dag door. Ik fietste naar school en weer terug. En als ik de middag of de avond vrij had, deed ik niets liever dan rondfietsen in de buurt. Kilometers maken. Ik wilde graag een prof worden, maar dat zat er waarschijnlijk niet in. Op mijn leeftijd reden de echte toppers al bij gesponsorde ploegen. Ik was nog maar net zestien, maar ik stond nuchter genoeg in het leven om dit al wel te realiseren. En dus deed ik het maar voor de lol. Al dreef ik mezelf wel steeds verder te gaan. Ik zou dit jaar ook voor het eerst met de plaatselijke rondes mee mogen doen nu ik weer een jaartje ouder was geworden. 

Ik woonde aan de rand van een klein dorp wat deel uitmaakte van een grotere gemeente. Er lag wel bijna tien kilometer polder tussen de twee dorpen, maar toch. Die polder was m’n thuis. We woonden best landelijk, en ook wel ruim. Tussen de weilanden in en aan de voortuin het dorp met een klein maar gezellig centrum. Dit dorpje moest het van het grote industrieterrein hebben aan de andere kant, waar ook de rivier liep. Maar ook daar omringd door polders. Er was niets lekkerder dan op een warme zomerse dag rond te fietsen met de stilte om je heen door de polders en langs de rivier. Hoe warmer, hoe beter. De warmte dreef namelijk de mensen naar binnen en dan had ik de weg voor mezelf. Op hier en daar een andere wielrenner na. 

Mijn fiets was al oud. Heel oud. Die had m’n vader ooit voor een paar tientjes van een verre neef gekocht. En dan hadden we het nog over guldens. Ik had voor maar twee tandwielen, en achter maar vijf. Erg hard ging ik dan vaak ook niet. Dat kon wel, maar dat kostte wel een hoop moeite om het vol te houden. Ik werd aan alle kanten ingehaald. En daar baalde ik zeer van. Met name de hobbyisten op de elektrische fietsen konden me dan ergeren. Ik wilde heel graag een nieuwe fiets, maar die kostte echt duizenden euro’s. En m’n vader ging me dat niet geven. 

“Je moet gewoon harder trappen. Zie het maar als een extra training,” zei hij dan wijselijk, maar altijd met een knipoog en een glimlach. En dan had hij gek genoeg ook altijd wel een punt gemaakt. Ik was twaalf toen ik begon en sindsdien ben ik al een heel eind gekomen. En ondertussen klampte ik al vaak aan bij andere renners die dan voorbij gezoefd kwamen. Als ik eenmaal in een wiel zat, lukte het wel aardig en ging m’n gemiddelde snel omhoog. Wie niet sterk is moet slim zijn, zeggen ze dan. 

Ik deed wel meer dan fietsen. Ik vond meer leuk. Had leuke vrienden waar ik vaak een balletje mee trapte en had het ook naar m’n zin op school. Ik was niet populair, maar viel ook zeker niet buiten de boot. Ik hing er een beetje tussen in. Ik had het idee dat mijn gezelschap altijd wel gewaardeerd werd, maar wist ook dat als ik er niet bij was, ik niet per se gemist werd. Dat gold voor zowel m’n vrienden als m’n familie, maar ook in het algemeen op school. Ik was best lang. En door het fietsen ook heel erg slank. Niet zo graatmager als de profs. Dat wilde ik ook niet, en dat hoefde ook niet. Ik werd toch geen prof. Maar die combinatie maakte me wel opvallend. Ik was verder ook niet lelijk, denk ik. Gewoon een beetje normaal. M’n haar altijd netjes, en ook altijd beleefd in m’n omgang. Als ik mezelf met een woord zou moeten beschrijven, moet het wel ‘nuchter’ zijn. 

Al noemden m’n vrienden me vaak ‘droog’. Het 

 kwam, denk ik, op het zelfde neer. 

Ik had geen vriendin. Die wilde ik wel graag. Ik was nu toch op die leeftijd dat het me erg begon te interesseren. En misschien nam dat mijn huidige hobby binnenkort ook wel over. Ik kon gefascineerd raken door meisjes. De vormen en bewegingen lieten mij meerdere keren op een dag staren. Ik lette er wel op dat dit niet gezien werd, maar dit was ook tegelijkertijd een reden om juist te blijven fietsen. Met een helm en een grote sportbril op je kop ben je haast onherkenbaar. Dan kon je kijken wat je wilde, en die anonimiteit had je nergens anders. En mijn routes op de fiets gingen vaak ook langs huizen in de buurt en verderop waar ik van wist dat er een mooi meisje woonde. Meestal kwam ik er dan geen tegen, maar met zoveel adressen lukte het vaak ook wel. Al was het maar een glimp. Misschien kinderachtig, maar ik vond dat altijd wel spannend. Ik vroeg me best weleens af wat een meisje van me zou vinden in zo’n pakje. Het liet niet altijd even veel voor de verbeelding over. Zeker niet als ik m’n gedachten even de vrije loop liet gaan onderweg. Ik was weleens door rood gereden zodat andere wachtenden niet zouden zien dat ik opgewonden was. Het viel dan misschien toch niet altijd helemaal lekker te combineren. 

Maar ik wist ergens al wel hoe sommigen over me zouden denken. Ik had een stiefzus die me vaak genoeg in zo’n pakje heeft zien lopen. Gewoon thuis. Toen ik twaalf was, was dit geen probleem. Toen ik iets ouder werd, merkte ik het ongemak op. Ook bij m’n ouders. Dat vond ik pas kinderachtig. Alleen was mijn stiefzus toevallig best wel lekker. M’n vrienden kwamen hier graag over de vloer om zelf een glimp van haar op te vangen. En terecht. Al zou ik mezelf nooit uitspreken over dit feit. Ik had Remy al weleens betrapt dat ze naar m’n kruis keek. Als ik dan door huis moest naar de schuur achter in de tuin waar ik m’n fiets hield. Ik vond dat ook best wel wat hebben. Ik voelde misschien ook wel wat voor haar, en ik fietste vaak als zij thuis was. Als ze op de bank of in de tuin lag, paradeerde ik graag even voorbij, al deed ik dan nog zo m’n best haar zelf te negeren. Het leek me onschuldig. Ik was nog maar zestien. Zij al twintig, namelijk. Het was gewoon die blik die het bijna verslavend maakte. Ze had iets ondeugends over zich, en tegelijkertijd voelde je dat het fout was. Ze kon toch niet zien dat ik het zag. M’n bril was zo donker. En dan vroeg ik me altijd af of dat nu per se door dat pakje kwam, of door iets anders. Maar als ik op school in normale kleding rondliep trok ik nergens zo’n blik als thuis van haar. Nee, ik trok ook alleen haar aandacht in het pakje. 

Bij m’n buurmeisje durfde ik er niet zo brutaal bij te lopen. Ze zag me vaak wel voorbij fietsen. Ik moest door een smal zanderig paadje tussen onze tuin en hun weiland naar de schuur. En vaak was ze wel ergens in de buurt te vinden. Naast ons stond nog een echte boerderij. Ze hadden koeien en schapen en nog wat andere dieren. Niet heel grootschalig, en het leek eerder voor de hobby te zijn. Volgens mij hadden ze ook weleens van die groepen minder bedeelden die dan een dag hier kwamen werken. Ik vond dieren ontzettend boeiend en was gek op koeien. De nieuwsgierigheid van die beesten was aanstekelijk en wekte altijd een glimlach op. 

Maar nog interessanter was het buurmeisje. Overigens een goeie vriendin van m’n stiefzus Remy. Haar naam was Milene en daar durfde ik wel wat vrijer verliefd over te denken. Wat een droom. En altijd vriendelijk. Niet echt een boerin, helemaal niet zelfs, maar wel gewoon nuchter. Dat hoorde er misschien ook wel bij. Bij ons dorp. Ze zwaaide altijd en vaak ook met een vriendelijke, woordelijke begroeting. En meestal kwam ze ook wel even naar het hek gelopen voor een praatje, waar ik dan op leunde vanaf m’n racefiets. Dan trok ik altijd net dat ene been wat op zodat ze juist niet m’n kruis kon zien. Gek zoals dat gaat. Ik hoopte altijd dat ze me leuk vond, maar ook zij zag me meer als een klein broertje. En misschien nog wel meer dan dat Remy dat deed. 

Ik had het met vrienden vaak genoeg over meisjes. En we konden het ook wel over Remy hebben, maar liever niet. Het was toch een soort zus. Min of meer dan. Wij hadden achter in de tuin ook een zwembadje. Of zeg maar een zwembad. Daarin stond een ‘zwembadje’. Verhoogd van de rest. We hadden het echt wel goed hier. 

M’n vader en stiefmoeder werkten er ook hard voor. Ik was rijker dan m’n meeste vrienden. Of, ik bedoel, dat m’n ouders rijker waren dan de ouders van m’n vrienden. Zelf trachtte ik er niet zo veel om te geven. Maar ja, ik had het dan ook al. Maar dat beetje water in onze omheinde tuin was lekker. En daar waren we vaak te zien. Zeker in de zomer. Het lekkere weer trok ook Remy vaak naar het water. En als krokodillen lagen we dan soms al te wachten op onze prooi. Ik had twee vrienden waar ik veel beter mee om kon gaan dan met anderen, Matthias en Jelle, en daar mee was ik iets vrijer. We hadden er een sport van gemaakt om stiekem af te wachten tot het moment waarop zij zou komen. Vaak al in bikini, en vaak ook in de veronderstelling dat ze dan helemaal alleen was. Altijd schrok ze. Keer op keer. We lieten haar dan ook schrikken, om andere vermoedens voor ons afwachten af te wenden. We gedroegen ons nog kinderlijk, al was onze intentie dat zeker niet. 

Beter was het als bijvoorbeeld Milene of een andere knappe vriendin van Remy op bezoek was. Dan mochten we vaak ook blijven en werd het gezellig. Als ze alleen was joeg ze of ons 

weg, of als ze er helemaal geen zin in had, ging ze gewoon weer naar binnen. Ze kon best wel een beetje een diva zijn. En soms voelde ik me rot als ik haar had laten schrikken. Maar ergens was het dat ook zeker meer 

 dan waard. 

Ik keek heel vaak naar Remy. Mijn kamer lag achter. En als ze dan lag te zonnen, hing ik vaak wel uit het raam. Remy had mooi, lang en bruin haar tot halverwege haar schouders. Grote groene ogen en een lief gezicht. Haar sproetjes vond ik schattig. Ze was best sportief ook, maar hield het wel bij een sportschool daarvoor. Ik vond het best. Ik fietste liever alleen, al leek het me ook leuk een keer wat met haar samen te doen. Heel close waren we namelijk niet. Ik kende haar eigenlijk niet, kon ik wel zeggen. Ik zag haar meer als een object. Steeds meer. Maar daar deed ze het misschien ook wel voor, al dat sporten. Ze had echt een fantastisch lichaam. Heel mooi slank. Van top tot teen. Geen grote borsten of zo, maar wel een lekkere kont. Als ik mocht kiezen, zou ik haar kiezen. Voor alles. Wanneer dan ook. Ik kende geen mooiere vrouw dan Remy. Ze liet alle knappe meisjes van school eruit zien voor wat ze waren. Namelijk nog meisjes. Misschien dat ik Milene wel knapper vond, als ik er over na denk. Maar dat had er meer mee te maken dat als ik aan Milene dacht, wat voor gedachtes ik dan ook had, ik me niet schuldig voelde. Ik ontwikkelde al snel bepaalde behoeftes tijdens het puberen en daar wist ik ook wel mee af te rekenen. Vaak begon ik dan met Remy in gedachten of had ze me getriggerd op de een of andere manier, vaak door gewoon te verschijnen. Maar als ik dan over haar fantaseerde, nam Milene het vaak over tegen het einde. Al was ze er vaak wel vanaf het begin bij. Het was leuk om zo te leven. Ik hield wel van die spanning. Die aantrekkelijkheid en het foute wat er een beetje bij hoorde als ik m’n stiefzus zag. Een vriend had ze zelf nog niet, al was ze wel een keer met een jongen thuis gekomen. Dat was gelukkig niets geworden. Ook Milene had geen vriend, en ik gaf mezelf altijd nog de kans op iets wat kon, maar niet waarschijnlijk was. 

“Hey, wat vind je van Mia?” werd me uit het niets gevraagd door Jelle die door had dat ik een beetje zat te dagdromen bij Aardrijkskunde. Maar ik luisterde wel. We hadden een vrij hippe en jonge docent voor de klas staan en ze was best mooi. We mochten haar bij haar voornaam noemen. Mia was namelijk haar naam. Jelle vroeg het met een bepaalde uitdagende blik in zijn ogen dat hij al wel doorhad dat ik zeker zat te dromen hier en dat hij ook wist waarover. Fuck, Mia was niet best mooi, maar hartstikke knap. Ik leefde in een prachtige tijd. Mooie meiden in en voor de klas. Het kon niet beter. 

“Ja, wat denk je?” vroeg ik hem dan droogjes en hij begon te grijnzen. Jelle was een beetje een klootzak soms. Een echte mooiboy. Wel populair. Heel erg zelfs. Ongeveer even lang als dat ik was, en blond haar wat hij vaak strak naar achteren kamde. Een playertje, al wist hij dat zelf nog niet echt. Hij hoefde nooit veel moeite te doen voor de aandacht van een mooi meisje. Nu ook niet. “Jelle? Let je op?” werd er streng door Mia gevraagd en de hele klas begon te lachen. 

“Maar natuurlijk,” zei hij dan hardop en helder en er kwam dan zelfs een glimlach van haar gezicht af. Pure magie. Ik wou dat ik het kon. Ik begon vaak te haperen als ik met een mooi meisje praatte, dus laat staan dat ik zoiets kon zeggen tegen een knappe docent zoals Mia. Ik kon het me niet voorstellen. Ik had geen idee waarom hij het vroeg verder. Iedere jongen vond Mia knap, met haar stralende gezicht, haar mooie volwassen lijf en haar lange gladde rossige haren. 

Ik kon als ik uit school kwam altijd een stukje meefietsen met wat jongens, waaronder Matthias en Jelle, die soms helemaal meefietsten als ik ze zei dat Remy vrij was. Zij studeerde wel, maar leek soms meer thuis te zitten dan op school. En als ze niet thuis was, kon ik de laatste zeven kilometer alleen fietsen, en dat deed ik dan in een zwaardere versnelling. Uit het dorp kwamen wel meer klasgenoten, maar niet heel veel. En het waren allemaal meisjes. Dat werkte gewoon niet. Ik fietste ze dan hard voorbij, als ik al niet op ze voor lag. Maar sinds kort had er eentje een scooter. Gekregen van Pappie. Ons dorp was in het algemeen gewoon wat rijker dan de andere helft aan de andere kant van de polder, zal ik maar zeggen. Eerst had ik er geen last van, ondanks dat ik een hekel had aan die stinkende dingen, maar het gebeurde nu dat ze opeens naast me kwam rijden. Zo’n Vespa ding. In het wit. Haar helm was roze. Op zich was het niet erg. Meer een principekwestie wat opspeelde. Want ook dit meisje was behoorlijk knap. Elise was haar naam en echt zo’n trutje, zou je in eerste instantie denken. Maar eigenlijk was ze een beetje een alto. Maar dan lekker. Ik had gewoon een hekel aan scooters. En dat was het principe wat me dwars zat. Zeker als fietser. 

“Hey,” riep ze dan. Ik kon geen glimlach verzinnen en bleef voor me uit kijken en trapte hard door. 

“Waarom fiets je zo hard?” vroeg ze dan. Had ze nou op een fiets gezeten dan had ik waarschijnlijk niet uit m’n woorden gekomen, maar het feit dat ze op een scooter zat, maakte haar in mijn ogen zo onaantrekkelijk dat ik zelfs het lef had haar te negeren. 

“Dan niet joh,” en ze karde snel door. Beter, dacht ik dan. Maar ik was dom. Ik kon het ook niet zo goed uitleggen. Want op school smolt ik van haar. Iedere jongen. Voor haar leeftijd had ze best wel flinke borsten. Niet uit verhouding, ondanks dat ze verder ongelofelijk slank was. Ze was namelijk ook best wel lang. Niet langer dan ik. Een roze helm en het kutgeluid van een klein motortje konden een hoop teweeg brengen en toen ze in de verte verdween, want dat ding ging een stuk harder dan ik op m’n normale fiets met de lichte tegenwind die er stond, voelde ik me steeds stommer. Het was voor het eerst dat ze tegen me gepraat had. Een van de leukste en spontaanste meisjes uit onze klas. En misschien wel de knapste. Ze was dan weliswaar geen fietser, maar dat kon nog wel komen, had ik moeten denken. 

Mijn ouders waren vaak van huis. Altijd aan het werk. En dus waren wij vaak alleen thuis. Met het avondeten waren ze er vaak wel, maar daarna trokken ze zich terug in hun eigen studie, en ze hadden er beiden een, of ze moesten nog naar kantoor of op bezoek bij klanten. Ik had veel respect voor ze, maar wilde soms wel meer van ze zien. Het kon best eenzaam zijn. Remy was ook wel een beetje op zichzelf en leek liever alleen te zijn dan met mij wat te ondernemen. 

Al was het maar samen televisie kijken. En dus was ik vaak alleen op m’n kamer, of achter in de schuur. Daar had ik m’n eigen hok gecreëerd waar ik sleutelde aan m’n fiets. Niet dat ik er heel veel vanaf wist, en heel veel sleutelen viel er ook niet te doen. Maar ik dacht graag interessant bezig te zijn zo. Maar niemand die het zag. Er hing nog een sticker op de houten deur aan de voorkant die iedereen vertelde dat meisjes hier niet welkom waren. Dat vond ik erg stoer toen op die leeftijd, een paar jaar terug alweer. Nu vroeg ik me weleens af of ik die nog wel moest laten hangen, en dacht zelfs dat die sticker het misschien lastig maakte voor Remy om mij te benaderen. Niet dat zij het type was wat zich liet vertellen wat te doen en wat niet. Het kwam misschien door het alleen zijn en m’n lichte voorliefde voor ludieke humor. Ik zag m’n eigen leven soms als een comedyshow. Ik nam het leven dan ook niet heel serieus. Tenzij ik op de fiets zat. Dan telde er maar een ding… Het vinden van dat ene meisje. 

Ondanks dat ik overal mooie meisjes zag, die elke keer iets meer interesse in mij leken te hebben, zorgde ik er altijd voor dat als ik fietste, ik altijd dat ene stoplicht meenam op m’n route. En dus was ik dagelijks bij dat stoplicht te vinden. Een stoplicht wat bijna vijftien kilometer van ons huis vandaan lag… Maar nooit ontbrak het me aan motivatie. En ik wist dondersgoed dat de kans heel klein was dat ik ooit nog een keer dat meisje zou tegenkomen, die er zo goed uitzag in haar pakje. Ze leek een betere fietser te zijn. Haar fiets was in ieder geval beter. Die had ik ook onthouden. Matzwart. Misschien legde zij wel rondjes van honderd kilometer af en was ze nu een keer toevallig hier in de buurt. De kans dat ik haar ooit nog zou zien, schatte ik dan ook niet hoog in. Maar het gaf niet. De droom leefde, en ik was nooit teleurgesteld als ik dan weer een keer terug was gekomen zonder succes. Zeker als het lekker weer was, en dan met name in de avond, kwam je vaak ook nog wel een paar andere mooie meiden tegen. Daar sprak ik dan niet tegen, en ik werd dan waarschijnlijk niet eens gezien, maar gewoon het feit dat ik weer wat gezien had, was fijn. Het zal wel bij het puberen horen. En dit was ook niet gek, leek me. Wat wel gek was, misschien, is dat ik het bijhield. Ik had een kaart van de regio en elke keer dat ik wat leuks had gezien, noteerde ik het. Zo was ik ook, min of meer, toevallig achter plekken en plaatsen gekomen waar ik bepaalde leuke meisjes uit m’n klas kon tegenkomen, naast de adressen van de meiden die ik al langer kende. Soms al vanaf de basisschool, bijvoorbeeld, al was het dan wel hier in het dorp. Fietsen was meer dan een sport voor me. Het was een manier om die spanning van het ouder worden en het andere geslacht op te zoeken, zonder dat ik er iets mee moest doen. Ik was onherkenbaar. Zo goed als. En dit werkte op een bepaalde manier voor me. Al een paar jaar. En natuurlijk wilde ik meer. Een vriendin, bijvoorbeeld, of gewoon eens een keer gekust worden, maar dat leek achter een drempel te liggen die ik voor nu nog als veel te hoog inschatte. 

Matthias was in de buurt, had hij me geappt. Dus had ik hem uitgenodigd en op een warme en zelfs zwoele zomeravond, lagen we lekker in de tuin te chillen. Ik kon met hem beter opschieten dan met Jelle. Jelle was meer met zichzelf bezig. Matthias kwam hier ook niet per se voor m’n zus. Niet dat hij het erg vond, dat ze er ook nu weer bij was, samen met Milene. Matthias was iets korter. Maar wel langer dan gemiddeld. Zwart haar, Beatlesachtig kapsel. Hij voetbalde bij de vereniging hier niet ver vandaan. Waarom hier, en niet bij hem zelf in het dorp, wist ik verder niet. Maar als Jelle zei dat hij in de buurt was, was dat nooit toevallig. En bij Matthias wel. Matthias werd door de twee dames altijd als schattig bevonden, en dat vond hij niet erg. Hij was er nog niet veel mee bezig. Ik werd er weleens jaloers van. Ik vroeg me ook weleens af of die twee meiden nou zo naïef waren met ons in de buurt, dat ze dachten dat ze dan zomaar in een mooi badpak of bikini erbij konden lopen, of dat ze dat met een bepaalde lustopwekkende intentie deden. Lustopwekkend waren de twee zeker. Maar dat was 

misschien meer mijn fantasie. Een fantasie die Matthias niet eens leek te delen. Op tijd ging hij weer weg, en ik 

 fietste mee, zodat ik daarna nog een laat rondje kon maken. 

Ik fietste nu op m’n racefiets. En de scooter die voor me reed, was m’n prooi. Het was al best donker en ik had m’n bril op m’n helm gezet. Anders zag ik niets. Het achterlichtje van de scooter kwam steeds dichterbij, en toen ik er bijna was, kwam er een grote SUV hard voorbijgereden op het landelijke weggetje wat eigenlijk te smal was voor zulke auto’s. Het ging dan ook niet. Ik viel nog wel te passeren, maar de scooter voor me, wat een Vespa bleek te zijn, was te breed en werd meegenomen in het kielzog van de passerende auto, waardoor die begon te zwenken wat leidde in een smak op de grond. Nu reden we niet heel hard, maar toch stopte ik meteen. Ik schrok ook van wat ik had gezien, wie ik had gezien. En die auto reed ook gewoon door. 

“Kut, gaat het wel?” vroeg ik gehaast terwijl ik snel m’n fiets in de berm legde. Ik zag toen de roze helm en voelde me daarna helemaal kut. Het meisje was aan het huilen en ik zag meteen een schram die over de lengte van haar onderarm liep. Ze lag voor de helft onder dat ding en ik trok die eerst maar weg, waarna ze 

 plat op de weg kwam te liggen.  “Elise,” riep ik haar toen zachtjes toe en ze keek op. Ze herkende m’n stem. Ze snikte nog.  Haar helm had ook een flinke barst. 

“Kom,” en ik stak m’n armen uit en wilde haar overeind helpen. Ze twijfelde eerst nog. Gek, vond ik dat. Maar ze pakte m’n handen en ik trok haar overeind waar ze ter plekke met haar been begon te trekken. 

“Dat was een harde smak,” noemde ik het voorval dan maar. Ze zei niets. Ze leek verslagen te zijn. Geschrokken. En dat snapte ik wel. Het was aan de rand van het dorp en ik was een straat verwijderd van  thuis. Zij woonden ietsjes verderop. 

“Kom, ik breng je wel thuis,” zei ik haar dan ook maar snel. Ze had haar helm nog op. Haar lange, zeer donkerblonde haren kwamen er onder vandaan. Haar helm zat scheef. Ze deed er niets aan. Ze leek niet in 

 staat te zijn hier iets aan te doen. “M’n arm doet zo zeer. Moet ik niet naar het ziekenhuis?” vroeg ze terwijl ik haar scooter overeind zette. Misschien moesten we wel de politie bellen of inderdaad een ambulance, maar ik wist niet zo goed hoe.  Moeilijk kon het niet zijn, maar toch. 

“Laat eens zien?” vroeg ik haar toen, en een trillende arm werd me voorgehouden. Ik pakte die met beide handen vast en keek er even goed naar. Het deed geen zeer toen ik hem vastpakte. Niet dat ik er veel verstand van had, maar het leek me slechts een schaafwond en misschien iets van een kneuzing te zijn. Ik was zelf vaak genoeg onderuit gegaan en had alles al wel een keer ondervonden, van schaafwonden tot botbreuken. Ik leek haar echter niet heel erg gerust te stellen. 

“Kut, m’n ouders zijn ook niet thuis,” zei ze me daarop, en ik besloot haar over te halen met mij mee te gaan. 

“Ik woon hier om de hoek, ik heb wel iets,” zei ik gehaast. Ze keek me stil aan met grote ogen en al met al was het nogal een situatie om onder de indruk van te raken. Ze ging akkoord en ik belde Remy op met de vraag of ze thuis was, wat ze was, en zei haar naar de schuur te komen. 

Er brandde al licht toen ik met Elise over het zandpaadje liep. De fiets en scooter hadden we achter gelaten. Remy schrok toen ze Elise zag in deze staat. De twee kenden elkaar vast van gezicht, of iets dergelijks, en het was grappig om Remy zo bezorgd te zien. Elise keek even om haar heen naar alle troep terwijl ik uit een kluisje een verbanddoosje haalde. Een kraantje uit de muur moest maar even voldoen om het te spoelen, en met tegenzin liet ze zich door ons behandelen. Ik lapte mezelf hier ook vaak genoeg op. Het deed vast zeer, en alhoewel de tranen nog op haar wangen stonden, huilde ze niet meer. Ik en Remy leken wel een team zo. Ik verbond de arm van Elise en zei haar wel nog zoiets omslachtigs als, “hou het wel even goed in de gaten nog,” en liep weer met haar mee naar voren. Ze had al die tijd niet zo veel gezegd en of ze nu echt zo blij was met deze zorg, wist ik niet zo zeker nu. Maar ik voelde me zelf best wel goed. Ik liep weer terug naar de schuur waar Remy nog wat aan het opruimen was en toen ze me zag vloog ze me in de armen. 

“Heb jij niets dan?” vroeg ze me, en het was duidelijk dat de situatie haar niet helemaal duidelijk was. Maar deze warme omhelzing vol van zorg en bezorgdheid was wel heel erg welkom. Ik legde haar snel uit dat ik niet zelf betrokken was bij het ongeluk, maar desalniettemin bleef ze me even bezorgd aankijken. En dat was nog steeds fijn. Ik deed er toe. Toch wel. 

De volgende dag op school was Elise heel de dag bezig met uitleggen waarom haar arm in het verband zat. Ik was al lang blij dat ze er was en dat ze niets ernstigs had. Ik was ook maar een leek. Ik kreeg verder geen aandacht, en ze zei er ook niet heel veel over als ik toevallig net in de buurt was. Pas op het einde van de dag toen ik naar huis fietste, en een beschadigde witte 

Vespa naast me kwam rijden, werd ik bedankt voor de moeite die ik had genomen. Nu negeerde ik haar niet, maar lachte ik terug en zei ik gewoon dan ik blij was wat te hebben kunnen betekenen. Ergens voelde ik me wel een klein beetje een held, maar ik wist ook wel dat dit gevoel de situatie geen eer zou aandoen. Ten slotte was ik gewoon nog steeds de nuchtere Bor. Maar we pasten de snelheden aan elkaar aan en toerden zo verder door de polders, waarna ze meereed tot aan mijn huis, zelfs nog even stopte, en na een slap wuivend handje pas weer doorreed. Ik moest er om glimlachen en voelde iets in m’n buik opspelen. Ik vond het ook rot dat ze doorreed en herkende dit gevoel eigenlijk niet zo heel goed. Maar als ik het goed had, waren dit vlinders? Ik vond Elise best leuk, dat durfde ik best toe te geven. En misschien wel leuker na gisterenavond. Maar verlieft? Dat kon niet. Ze was een scootermeisje. 

“Zo, kijk eens aan,” hoorde ik echter al vrij snel nieuwsgierig van de buren komen. Milene was ook vaker thuis  dan van huis. Ook zij studeerde nog, maar vraag me niet wat. 

“Een vriendinnetje voor de kleine Bor?” ging ze kinderachtig door en ik lachte zogenaamd mee en wees haar zo op haar flauwheid in haar opmerkingen. Ze lachte daarna gemeend door en vroeg toen toch even wat meer 

 geïnteresseerd door. “Ze is wel leuk,” had ik ergens laten vallen, en dat was het enige wat er op had kunnen wijzen dat ik haar inderdaad leuk vond. Ik moest de rest van de dag ook aan haar denken, en was daar een beetje van slag van geraakt. Of beter gezegd: van haar. En ik raakte een beetje in dubio. Want misschien was het wel zo slim om hier wat meer werk van te maken. Maar dat zou ook betekenen dat ik de hoop op moest geven die ik nog altijd had om iets te krijgen met Remy of Milene. En wat als die ene meid op de fiets ooit nog eens tegenkom? Ik durfde Milene eigenlijk niet helemaal eerlijk te vertellen dat Elise wel een leuk meisje was, en misschien wel het type meisje wat ik wilde. Stel je voor dat Milene dan die interesse in mij zou verliezen. Niet dat ze die had, maar in mijn wereld wel. Ik vond m’n tienerjaren overigens heel vaak verwarrend. 

Matthias en Jelle wisten niet van dit voorval af. We hielden het voor ons. Net als dat we het voor ons hielden dat zij en ik nu bijna elke dag wel een stukje van de route samen aflegden. Alleen als een van de jongens mee fietste naar huis, karde ze me voorbij. Maar ik zorgde altijd dat ik eerder vertrok dan zij, en bijna altijd kwamen we elkaar dan op dezelfde plek tegen, en passeerde ze me of remde ze af. Elke keer stopte ze dan weer even bij me thuis, maar nooit durfde ik te vragen of ze binnen wilde komen of misschien een keer samen af te spreken. Ik had wel het idee dat ze er voor open stond, maar ik durfde simpelweg gewoon niet. Ik had daar geen reden voor. Ik wist dan gewoon niet de woorden te vinden. Het leek ook wel dat het moment dat ik van de fiets stapte ik het vermogen om te blijven praten was verloren. Op de fiets kletsten we toch heel wat af. Dat begon voorzichtig maar ondertussen wist ik al heel wat over haar. Veel meer dan de meesten op school ooit van haar zullen weten. Ik wist helemaal niet dat ze gitaar speelde en zelfs liedjes zong, dat ze enig kind was en ook ouders had die vaak niet thuis waren, dat ze verder ook uit een wat meer welvarende omgeving kwam, en dat we dus best wel wat overeenkomsten hadden. Ik speelde weliswaar geen gitaar en zong ook niet, maar qua artiesten die zij speelde en waar ik naar luisterde, kwamen we dan wel weer overeen. En elke keer voelde ik dan dat gevoel weer in m’n buik. En niet alleen als ze me thuis had afgezet maar ook als ik haar de volgende dag op school zag. In de ochtend reden we nooit samen. Gebeurde gewoon niet. Had ook geen bijzondere reden verder. 

Ik had wel een reden om verliefd te worden op een meisje zoals Elise. Haar gezicht was sprekend. Misschien was ze wel meer een brunette dan donkerblond, als ik er over nadenk. Haar haar was altijd lang en wild, vaak met een kuif die dan ergens halverwege haar rug eindigde. Ze had iets weg van een hippiemeisje. Het kon het zomerse weer zijn wat mij deed twijfelen over de haarkleur op zich, niet dat het uitmaakte. Ze had een vrij bleke huid, en dat de zon wellicht invloed had op haar haar, wilde niet zeggen dat die invloed had op haar huid. Het contrast met het toch wel donkere haar kwam naar voren. Haar wenkbrauwen en wimpers waren net zo donker, en haar ogen net zo bruin. Of misschien wel groen. Ik had wat moeite met kleuren, leek het wel. Haar bovenlip leek iets korter te staan dan haar onderlip waarop haar mond van nature een klein beetje openviel en haar hagelwitte tanden vrijwel altijd te zien waren. Zeker als ze lachte. Wat kon ze mooi lachen. En ook om mij, nog eens. Haar neus, precies in het midden van haar ronde gezicht, wipte ietsjes op. Allemaal kenmerken aan haar die ik erg aantrekkelijk vond. Ik viel vaak meer voor het gezicht van een meisje dan voor de rest, wat betreft het uiterlijk. Maar ik had het geluk dat de rest van Elise minstens zo aantrekkelijk was. Lange benen, een platte buik, en een goed gevulde borst. Allemaal in de verhoudingen die bij een meisje van haar leeftijd paste. Want ze was wel nog echt een meisje. Ook om te zien. Ze kon niet op tegen een Remy of Milene. Maar het had ook geen zin om die met elkaar te vergelijken. Het deed er simpelweg gewoon niet toe. Ze kleedde 

zich vaak simpel, maar toch wat uitdagend en tegelijkertijd stijlvol. Ze had het allemaal. De roze helm paste dan ook niet echt in het plaatje, net als die hele scooter, als je het mij vraagt. Maar toen ik het aan haar vroeg, bleek al snel dat die helm en die scooter inderdaad een cadeautje waren van haar ouders, zoals ik al had gedacht, en dat ze zeker niet het type was om iets ondankbaar te weigeren, omdat het niet haar stijl was. Ook daar kon ik wel respect voor opbrengen. Ze was gewoon een droom. En hoe meer ik me dat realiseerde, hoe moeilijker ik het vond om tegen haar te blijven praten. We hadden op den duur ook wel de oppervlakkigste onderwerpen gehad, en het werd toch echt tijd om elkaar beter te leren kennen. Ik zou naar alle waarschijnlijkheid niet heel snel meer de kans krijgen om zo vaak samen te zijn met een meisje zo mooi als Elise. 

 Remy had ook lucht gekregen van dat wat speelde. 

“Ik hoorde van Milene dat je een vriendinnetje hebt,” zei ze op een nog lichte avond terwijl ze in de deur van m’n kamer bleef staan. Ze zocht me anders nooit op en haar toon was bepaald niet enthousiast. Ik lag gewoon op bed, te appen met Elise, onder andere, en draaide me om en zag m’n stiefzus wat vertwijfeld staan kijken. 

“Ik heb geen vriendin,” zei ik dan alleen wat doods, en was eigenlijk een beetje geschrokken dat ze daar stond. Ze zag er mooi uit. Ondanks dat ik nu Elise in m’n leven had, kon ik de vrouwen in m’n leven die ik al had, niet uitbannen. Zeker niet in gedachten. “Elise toch? Dat meisje van die arm,” ging ze onderzoekend door. 

“Ze is m’n vriendin niet,” lachte ik wat verbijtend, alsof ik zelf al niet geloofde ooit maar een vriendin te kunnen krijgen zo leuk als ik Elise vond. En dat was Remy opgevallen, en ze stapte iets dichterbij. 

“Nou, dat kan toch. Het lijkt me een aardig meisje. En na wat je voor haar hebt gedaan…,” insinueerde ze toen, op een totaal andere toon als dat ze begon. “Wat dan?” vroeg ik nog onwetende. 

“Nou, dat was toch heel wat. Zo zorgzaam heb ik je nog nooit gezien,” zei ze. Maar ze zag me überhaupt al nauwelijks. Ik haalde dan ook m’n schouders op. “Je hebt echt wel wat te bieden hoor. Je moet niet zomaar opgeven,” ging ze door op een wat medelijden opwekkende toon, en ik raakte op dit moment ontzettend geïrriteerd. Uit het niets. En uit het niets begon ik tegen haar te snauwen. 

“Doe niet of je me kent! Laat me,” riep ik hard haar kant op en keek er zelfs boos bij. Ze slikte even en leek kort onder de indruk te zijn. Ze haalde echter niet veel later haar schouders op, en liet me. 

“Dan niet, joh,” zei ze ongeïnteresseerd, en ik merkte dat m’n hart harder sloeg dan ooit. Waar dat vandaan kwam, wist ik echt niet. Ik ben nooit zo’n vervelende onvatbare puber geweest, die liever dwars lag, zoals ik me 

 nu wel gedroeg. 

Het leidde er wel toe dat ik een stap verder durfde te gaan. Of dat haar intentie was geweest, wist ik niet. Maar het eerst volgende weekend had ik Elise gevraagd af te spreken met mij, en zaten we samen op de bank tv te kijken. We waren helemaal alleen thuis. Remy was stappen. En we waren nog nooit zo lang samen geweest. Er was niets op tv, maar daar lette ik toch niet op. Ze zat tegen me aan en had m’n arm vast. Het voelde magisch. Ik was stik nerveus. Ze zag er mooi uit, rook lekker, en leek zeker te weten dit alles erg leuk te vinden. Ze leek zich in ieder geval erg op haar gemak te voelen. En toch konden we niet praten. Ik had haar alleen gevraagd of ze wat wilde drinken. Dat wilde ze niet, en dus kon ik een halfuur later nog een keer dezelfde vraag stellen. Meer kwam er niet uit me. En dit bedoelde ik als ik twijfelde of ik wel waardig was voor iemand zo mooi als Elise. Maar zij vond van wel. 

“Ik ben blij dat je me vroeg,” zei ze namelijk na een uurtje. Ik keek naar haar en gaf haar een glimlach terwijl ze hoopvol naar mij terug keek. Maar ik keek daarna weer naar de tv. Wat mankeerde mij?! 

 “Jij ook?” vroeg ze me daarna nog zacht. 

Dit was de eerste keer dat ik haar onzeker zag. Want het leek wel alsof ik twijfelde aan dit alles. Maar dat was  echt niet zo. “Ja, nee, ik ook,” zei ik toen snel, en ik zuchtte wat nerveus. Ze zakte daarna wat in elkaar en staarde vervolgens ook maar naar de televisie, want echt overtuigend kwam ik niet over. Ik zat het flink te verkloten hier. Ik zuchtte nog een keer en pakte toen maar gewoon haar hand. 

“Ik weet alleen niet zo goed hoe ik dat moet laten blijken,” zei ik haar en keek haar aan met een glimlach. Ze  lachte toen gelukkig meteen terug. En ze deed nog iets veel beters. 

“Ik wel,” gniffelde ze namelijk lief, en ze sloot haar ogen en naderde dichterbij dan dat ik me had kunnen voorstellen. De tien seconden die volgden, de tien seconden waarin ze uit het niets haar lippen tegen de mijne drukte, gingen door me heen met een ervaring van puur geluk. Ik sloot m’n ogen ook maar, en trok tegelijkertijd van verbazing m’n wenkbrauwen wat 

op om niet veel later in de glunderende ogen van dit mooie meisje naast me te kijken, die nog vrolijker lachte dan zojuist. Ik nam heel diep adem en liet de lucht langzaam uit me vloeien in het vervolg. 

Ze gniffelde er om, en pakte m’n arm weer en kneep er lieflijk in en trok zichzelf tegen me aan. De rest van de tijd hier op de bank werd er alsnog niet gepraat. Maar dat hoefde opeens ook niet meer. Ik was waanzinnig opgewonden, op allerlei manieren, en wilde het liefst haar nog een keer zoenen. En ik zou er best mee wegkomen ook, als ik het maar durfde. Maar het was niet per se nodig. We hadden gekust, mijn allereerste kus, en ik kon niet gelukkiger zijn. Ik liet me wat tegen haar aanvallen en bracht m’n gezicht dichter bij het hare, in de hoop dat zij me misschien zelf nog een keer zou kussen. Maar dat deed ze niet. Ze leek m’n intentie wel door te hebben, door de manier waarop ze gniffelde toen ik naderde. Nee, ze stelde in plaats daarvan voor een wandeling te maken, aangezien ze het meer dan met me eens was dat er niets op tv viel te zien. 

Ik nam haar mee over het zandpaadje verder naar achteren. Voorbij de schuur. Tussen alle weilanden liep hier niet alleen een slootje, maar ook een zanderig paadje. Met name in de zomer was dit goed begaanbaar. Elise kende dit niet. En dat voor een dorpsgenoot. In de stallen zag je nog licht branden. Daar brandde altijd licht. Ik zat een beetje stom te vertellen dat ik koeien leuk vond, en ze lachte me dan ook lieflijk uit. 

 “Maar ik vind jou ook heel leuk,” zei ik haar toen ongeduldig en wat ongemakkelijk. 

“Oh, dus ik ben ook een koe?” haalde ze hier uit en lachte ze dan eerst hard, en leek niet door te hebben wat ik zojuist in m’n ongemak had uitgekraamd. Ik kon er wel om lachen, maar deed het niet. Ik voelde me eerder een beetje lullig. En toen ze dat zag, veranderde haar toon meteen en gaf ze me een zacht porretje op m’n 

 schouder.  “Ik jou ook hoor. Ik kus niet zomaar een jongen,” zei ze dan toch en stelde me gerust. 

“Je bent m’n eerste,” slikte ik toen niet snel genoeg in en dus was het hoorbaar. Ze glimlachte er om. Hier in het donker op een windstille avond waarop de sterren helderder leken te schenen dan ooit te voren. 

“Heb jij al eerder…?” wilde ik haar vragen en abrupt antwoordde ze nog voordat ik m’n vraag kon afmaken. 

“Nee. Je bent ook mijn eerste kus,” zei ze verlegen en ik zag nu haar ongemak. “…gezoend?” kwam er nog uit. Moest ik dat nu per se vragen en weten?? Nee, natuurlijk niet. “Oh,” zei ik dan ook alleen wat sullig. 

“Maar het was niet echt een zoen toch?” vroeg ze me daarna snel, en ik voelde de spanning meteen stijgen. 

 “Niet?” vroeg ik voorzichtig. “Nee,” zei ze simpel, en keek even over het land heen en daarna weer naar mij met een voorzichtige glimlach. 

 “Meer een kus,” verklaarde ze daarna rustig.  “Niet goed?” vroeg ik haar daarop. 

“Jawel. Heel goed zelfs,” lachte ze voorzichtig maar ik zag dat ze meer wilde. En dat wilde ik haar best geven. 

Een echte zoen, daar had ze het over. Niet een lullig kusje. Alhoewel haar kus wel de avond had gered in mijn  ogen. 

Ze draaide zich naar me toe. Ik keek nog een fractie over haar heen, naar de woning van m’n buurmeisje, en daarna trok ze toch m’n volledige aandacht door m’n handen te pakken. Ze ging op haar tenen staan en het werd me bijna te warm. Haar lichaam leunde iets tegen me aan, en nu ze haar lippen weer tegen m’n mond drukte, bewogen haar handen langzaam langs m’n armen omhoog en legde ze die in m’n nek. Ik kuste terug. Meer niet. Ik hield m’n handen stijf naast m’n lichaam. Haar buik drukte tegen m’n kruis aan en ik wist zeker dat ze iets moest voelen daar. En dat vond ik doodeng. Maar misschien voelde ze wel niets. Ik sloot m’n ogen ook, en voelde haar lippen in de hoeken iets optrekken en haar glimlach liet me licht ontspannen. Haar lippen drukten nog altijd zacht en lief tegen die van mij aan. Maar ze pakte me iets steviger beet in m’n nek en trok me iets meer naar beneden, onder begeleiding van een gniffeltje omdat ik bijna struikelde in het vervolg, en toen deed ze het… 

Ze drukte haar tong m’n mond in. Even werd het leeg in m’n hoofd. Maar m’n handen vonden haar heupen en ik opende m’n mond iets meer. Het was superongemakkelijk. Maar dan wel op een goeie manier. We hadden dit duidelijk nog nooit gedaan en de smaak die ik proefde, had ik niet verwacht. Haar tong was zacht en vochtig. Net als de mijne, stel ik me voor. Het stelde natuurlijk helemaal niet zo veel voor, maar het voelde alsof ik de eerste man op de maan was. En dat de maan dan raar symbool stond voor een plek waar nog geen man geweest was…? Wat klopte, maar wat ook een beetje raar was, dat zoiets op dit moment in me naar boven kwam, en wat me ook altijd is bij gebleven. Maar ik was wel in controle. Ik zuchtte zachtjes en bewoog m’n tong ook voorzichtig haar mond in. We drukten elkaar zowat heen en weer. Maar 

ze was hier beter in dan ik. De manier waarop ze die ene keer heel zachtjes tegen m’n bovenlip aan likte, waarna ze stopte en me een ontzettend zwoele blik gaf, deed me ever vergeten dat we nog maar zestien 

 waren. 

Ik had haar slanke heupen stevig vast. Haar lichaam hield ik tegen het mijne aan en haar rug was licht naar achteren gekromd. Haar borsten werden hierdoor iets naar voren gestuwd en ik moest er toch even naar 

 kijken, wat haar rode wangen gaf, en mij ook in het vervolg. 

“Ik voel je ding,” fluisterde ze toen opeens uit het niets, en ze werd nog roder. Toch een meisje nog. 

“Oh sorry!” zei ik hardop en hield haar meteen van me af en draaide me om en drukte mijn ‘ding’ meteen een andere kant op zodat die niet meer voelbaar was. Het lukte niet echt, maar ik hoorde alweer zacht gelach van 

 achter m’n rug vandaan komen. 

“Dat geeft toch niet,” zei ze zachtjes daarna. Ik keek over m’n schouder en zag haar met een hand voor haar  mond nog wat nalachen. Ik voelde me een stumper. 

“Sorry,” zei ik toen nog maar een keer. Ik wilde me niet omdraaien omdat ik me nog schaamde, maar ze pakte m’n hand en ze draaide me zelf om en deed een stap dichterbij zonder dat ze haar blik op mijn kruis liet vallen. 

“Ik ben blij dat ik wat je doet… wat met je doe,” zei ze fluisterend, maar ook nog met schaamte op haar gezicht en niet goed uitkomende met haar woorden, en ik keek haar vriendelijk verlegen aan en bood nog een keer 

m’n excuses aan. Maar dit was gewoon magisch. Ik voelde me zo vrij en zo lekker. Opgelucht zelfs. 

Elise leek ook niet te kunnen stoppen met glimlachen en glunderen en kreeg ook weer snel haar eigen kleur terug, terwijl we daar een paar minuten zwijgend naar elkaar stonden te kijken. Ze had m’n beide handen vast en in haar ogen probeerde ik haar geluk te bewijzen. En ik hoopte maar dat ze echt gelukkig was op dit moment. Zo zag ze er wel uit. En ik voelde me ook gelukkig door dit alles, dus waarom zij niet? Ik had nog steeds het gevoel dat dit misschien wel een toevalstreffer was. Ik kon het nog altijd niet geloven. Dat was wel iets wat ik aan mezelf moest veranderen, want het hield me zelfs op het moment zelf bezig. 

“Ik vind je echt heel leuk,” zei ik haar dan nog maar snel, voordat ze het zou vergeten. Ze lachte er dan ook om  en keek even verlegen weg. 

“Ik jou ook. Echt heel erg,” zei ze dan wel en haar woorden konden niet meer gemeend overkomen. Ik wilde haar gelijk maar verkering vragen dan, maar zover kwam ik niet. “Misschien moeten we wel iets rustiger aan doen,” zuchtte ze net voordat ik wilde beginnen, en daarbij zou ik het zeker niet nu gaan vragen. 

“Oh,” reageerde ik alleen wat terneergeslagen, want dit kwam nogal uit een onverwachte hoek. 

“Nee, ik bedoel gewoon dat ik het nog voor me wil houden, zeg maar,” ging ze wat minder zeker door. 

“Nee, okay,” zei ik alleen droog. Maar ik wist me eigenlijk geen houding aan te nemen nu. Ze zuchtte even  gefrustreerd daardoor. 

 “Oh, nee, je begrijpt me verkeerd,” zei ze.  Blijkbaar? “Het is al laat,” zei ze toen maar snel, en dat hielp ook al niet, omdat ik misschien wel wat uitleg verlangde. 

“Ik heb van het weekend een optreden. En ik wil dat je komt kijken,” zei ze daarna echter, wat wel hielp. 

 “Okay,” antwoordde ik nerveus. Een optreden nog wel. Ik was benieuwd. 

“Er komt ook familie en wat vrienden. En ik weet niet of je daar aan toe bent al? Maar je mag ook wat meer op de achtergrond blijven als je wilt,” ging ze door. Hierdoor wist ik ook niet of ik daar al aan toe was, want het ging opeens toch best snel zo. Of miste ik wat? Ik kreeg juist het idee dat zij er misschien nog niet klaar voor was. Ik vond dit helemaal niets. Ik vond haar opeens moeilijk te volgen. Net nog, lekker zoenend onder de sterren, en nu al deze verwarring. Als we onze stem waren verloren tijdens dat zoenen, was het allemaal anders gelopen. 

Maar het was goed zo. De herinnering leefde nog volop de dagen hierna, en dan vooral van de zoen. Op school vermeden we elkaar, maar hadden we wel veel oogcontact. Eerst vond ik dit wat onwennig, maar het werd al snel spannend. Er zaten nog vijf schooldagen tussen dit weekend en het volgende weekend. Schooldagen waarin ik hunkerde naar wat contact met haar en waar ik moeite had alles verborgen te houden voor Matthias, Jelle en de andere jongens. Maar op de maandag, en vier dagen daarna, fietsten we dat laatste stukje samen naar huis waar ik elke dag tegen de jongens zei dat Remy er toch niet was, en kusten we dan heel even voor op straat. Toen waren m’n twijfels weer weg en vond ik het best alles nog even geheim te houden, zodra ik zou blijven krijgen wat ik van haar verlangde. Haar aandacht na school met als kers op de taart haar lippen op die van mij. 

Op de avond van dat optreden was het wel even anders. In een klein theater, een paar dorpjes verderop, werd een soort open podium georganiseerd. Ik wist dat Elise kon zingen en gitaar speelde, maar ze had het nog nooit laten horen. Ik vond het echt superknap dat ze dit zomaar deed. Het was vandaag ongelofelijk warm geweest. Heel de week al zaten we tegen een hittegolf aan, en nu was het nog steeds zwoel en benauwd. Zeker ook binnen. Er waren best wel wat mensen. Ik was hier nog nooit geweest en moest het even opzoeken. Het was nog bijna een uur fietsen en ik kwam bezweet aan van de inspanning en vooral van de zenuwen, en zag Elise net met haar vermoedelijke vader voorbij lopen. Ik wist niet hoe haar ouders er uit zagen. Ik zwaaide nog, waarop de meneer beleefd gedag zei, maar Elise reageerde niet eens. Misschien de spanning, dacht ik nog. Ik stapte binnen en herkende niemand. Ik voelde me zowaar klein, terwijl ik overal met kop en schouders bovenuit stak. In de letterlijke zin alleen. Ik was haar ook zo kwijt. Maar er werd over haar gepraat. Buiten de zaal al. Ook over de rest, maar zij viel toch vooral op. Alsof ze al naam voor zichzelf aan het maken was. Ik keek wel even gek op toen de eerste twee acts bestonden uit hardrockbandjes, in een kleine, veel te warme en muffe zaal. Maar ik was niet de enige die op keek. Het gemiddelde publiek hier, kon ik toch als bekakt omschrijven. Ik voelde me dan ook niet echt op m’n plaats hier, ondanks dat ‘n eigen ouders er zo tussen zouden kunnen staan. Het waren allemaal optredende kinderen van het menselijk publiek hier, zo leek het. Al kwamen er later ook volwassenen en zelfs ouderen aan bod. Toen wist ik het ook niet meer. Maar iedereen leek elkaar wel te kennen. Behalve ik. Ik voelde me totaal niet op m’n gemak. Iets onheilspellends leek in de lucht te hangen, en ik voelde het. 

Het werd stil. Het duurde altijd even voordat de volgende act begon, maar er stapte na een uur een mooi en knap meisje het podium op en alle blikken werden meteen naar haar getrokken. Ik moest er even van slikken. Er kwam een jongen haar achterna gelopen. Een oudere jongen. Een knappe jongen. Lachend leken ze een onderonsje te hebben waarna er een omhelzing volgde. Dat vond ik niets. Toen ze ook nog een kus op haar wang van hem kreeg en ik dacht haar even dromerig te zien kijken, was ik er eigenlijk al klaar mee. Ik wilde naar huis. Maar durfde niet weg te lopen. 

Alle positieve gevoelens die ik had overgehouden aan het vorige weekend, waren bij deze van de aardbodem verdwenen, en ik had het gevoel alsof ik naar een meisje keek, wat ik wel wilde kennen, maar dat eigenlijk niet deed. Dit was een wereld en een deel van haar leven, wat ik niet kende. Ik hoorde hier niet thuis, en het feit dat ze me gevraagd heeft, maar me vervolgens nog geen aandacht heeft gegeven, en een ander wel, deed me op verschillende gebieden twijfelen. Misschien was ik wel niet die jongen die ze ‘echt heel leuk’ vond, maar zei ze dat omdat ze het zielig vond, bijvoorbeeld. En heeft ze me om die reden ook hiernaartoe mee gevraagd. Of misschien schaamde ze zich wel heel erg voor mij. En wilde ze het daarom geheim houden en gaf ze me ook daarom geen aandacht. Of wat als ze gewoon een vriend heeft. En dat ik een foutje was. Of nog erger, dat ze me er gewoon naast wil houden voor erbij. Ik weet niet waar ik de tijd vandaan haalde om dit alles te verzinnen, maar het gebeurde allemaal in een fractie van een seconde en voelde me al wit wegtrekken. Ik kon niet blijven. Ik was niets voor haar. 

Ze stond daar. Ze was duidelijk gespannen. Geen gitaar te zien. Haar jurkje liet haar ogen als een mooie jonge vrouw, in plaats van een mooi jong meisje. Ik keek nog eens om me heen en dacht dat ik misschien ook wel m’n best had moeten doen me iets meer op te doffen. Ze keek me toch even aan. Een korte glimlach volgde op haar gezicht en ik kreeg het er warm van. Ik vond het eng. Ik was wat in de war. De muziek begon niet veel later te spelen. Ik herkende het niet. Maar het was een rustig deuntje, ietwat zwoel, en het deed me denken aan een warm land, en het verklaarde haar outfit. 

“Oh, girl from ipanema,” hoorde ik toen zacht naast me. In de tekst die volgde bleek dat de titel van het liedje te zijn. Ik kende het dus niet, maar ik was meteen betoverd. Elise had toch een vrij lichte stem. Maar nu ze zong, leek ze wel heel iemand anders te zijn. “Smokey” hoorde ik iemand anders haar stem omschrijven. Alsof ze al fans had. Daar stond niet dat meisje uit m’n klas, die wel mooi was, maar vaak ook knullig en naïef kon overkomen. Hier stond een mooie jonge vrouw met een stem en een verschijning die de hele zaal in een andere wereld liet wanen. Langzaam maar zeker bewoog ik me meer naar de achtergrond, naar de uitgang, terwijl haar stem door de zaal bleef klinken als een stem van een vreemde. Maar wel een stem die je het liefst zou blijven willen horen. Haar heupen bewogen langzaam en volgden haar zwoele stem moeiteloos, en werden zo zelf zwoel. Ik kon het niet aan. Ze keek steeds naar die hoek waar ook die andere jongen stond, en niet naar mij. Daar ging ik pas echt kapot aan. Ik realiseerde me nu meer dan ooit dat ik nog maar een jongen was. En dat wat daar stond te zingen, die prachtige engel, veel te hoog voor me gegrepen was. Ik weet niet waarom ze me gevraagd had, als ze de hele tijd naar een ander wilde lonken. Maar elke man die naar 

haar keek, kon ik bijna horen denken. En elke man hier stelde ongetwijfeld meer voor dan ik, en kon ook meer met haar. En zij met hun. Ik was haar verloren, zoals iedereen zich in haar verloor… 

Misschien was het zwak van me. Maar dit, plus het feit dat ze het al geheim wilde houden, deed mijn hoop op iets serieus met haar vervliegen. Ik stapte de zaal uit, met zweet op m’n voorhoofd. Ik ging echt niet lekker. Ik haastte me naar buiten en dook de hoek om uit het zicht van alles en iedereen die voorbij kon komen lopen. Daar in de bosjes, kwam het eruit. Alles. De spanning, zal ik het maar gewoon noemen. Al leek de spanning wel een beetje op het avondeten van die dag. Het luchtte iets op, maar niet heel veel. Ik wist dat dit geen normale reactie was. Dit alles niet. En dat ik er waarschijnlijk ook niet goed aan deed om zomaar weg te lopen met de gedachten dat dit nu al voorbij was. Misschien was het de leeftijd, m’n eigen naïviteit, waardoor ik nog niet doorhad dat ik een grote fout aan het begaan was. Maar de emoties die door me heen gingen, herkende ik simpelweg niet, en ik wist niet hoe ik er mee om moest gaan. Hoe vaak ik wel niet terugdenk, en wenste dat ik het toch anders gedaan had. Maar ik greep terug naar wat bekend voor me was. Dat wat me altijd al rust had gegeven. En dus fietste ik tot in de diepe nacht door. Alleen op de weg. Het was een uur naar huis, maar ik deed er vier uur over. Ik wilde niet echt naar huis. Daar had ik niets. Dan zou ik vast aan haar denken. Dat wat ik nu ook de hele tijd deed, maar dan toch anders. 

Ik begon mezelf te haten toen ik dacht aan het meisje op de fiets bij het stoplicht. Ze had opeens een gezicht gekregen. En haar haar was lang en donker geworden. Haar glimlach herkende ik opeens, en een bril droeg ze nu niet. Ik keek recht in de ogen van Elise. Voor m’n gevoel had de herinnering aan dat meisje symbool gestaan voor het meisje wat mijn vrouw moest worden. En nu kon ik me opeens niet meer herinneren hoe ze er echt uitzag, maar zag ik het meisje wat ik had laten zitten door weg te lopen in mijn angst. Betekende dit dat Elise dat het meisje moest zijn wat m’n vrouw moest worden, of kwam dit gewoon doordat ik het allemaal even niet meer wist? Dat wist ik verder ook niet. Ik wist niets. Ik kon niets. Ik deed niets. 

Ik had vijf gemiste oproepen en een scala aan berichten, die zich allemaal op mijn verdwijning focusten, en allemaal van een enkele persoon. De laatste oproep was van 02:14, en zo laat was ze nog opgebleven. Haar laatste bericht luidde: laat alsjeblieft wat van je horen, en toen ik dat las rond een uur of vier en ik eindelijk van de fiets was gestapt, maar nog altijd niet thuis was, kon ik wel janken. En toch… kon ik het niet. Ik kon niet geloven dat ze echt om me gaf. En ik geloofde wel dat ze beter af was zonder mij. Zij had haar leven al voor zich liggen. Zij was er misschien al. Ze had succes, en zo niet, dan kwam dat nog wel. Zij was perfect. Niets kon haar overkomen. Ja, een verkeerde keuze in een jongen. En die verkeerde keuze wilde ik niet zijn. Dat wilde ik haar niet aandoen. En terwijl ik dit alles redeneerde, wist ik dondersgoed dat het allemaal niet waar was. Ik verzon dit gewoon om een confrontatie uit de weg te gaan. Ik wilde niet horen dat er een ander was. En ik wilde al zeker niet dat als ze zich na een paar jaar dit ook zou realiseren, dat ze me dan alsnog aan de kant zou zetten. En ik wist dat ik nog wel terug kon. Dit waren nog mijn gedachten die niet uitgesproken waren. En zolang dat zo zou blijven, hierbij, kon ik het misschien nog redden, als ik de tijd zou nemen. Tijd die ik wellicht niet zou krijgen, maar dat is aan een ander. En dus had ik niet alles in eigen hand meer. 

Toen ik thuis aankwam, brandde er nog licht. M’n ouders waren een weekendje weg, en ik dacht dat Remy gezegd had dat ze vanavond thuis zou blijven, dus keek ik wel gek op. Als ze maar niemand had uitgenodigd… en zeker geen jongen… Ik stapte stil binnen en was echt kapot moe. Ik ging op de bank liggen en hoorde een fractie later iemand naar beneden lopen. Remy keek me verbaast aan. “Waar was je?” vroeg ze met grote ogen en een hoge stem. “Elise was hier. Helemaal in tranen,” zei ze daarna. Ik sloot m’n ogen, en kon zelf ook wel janken nu. 

“Ze heeft een ander,” zei ik verbeten, en zuchtte. Ik zag Remy hier toch wat verslagen op reageren. “Zei ze nog  wat?” vroeg ik haar nog wel, en ze schudde haar hoofd. “Nee, alleen dat je verdwenen was en haar negeerde,” legde ze uit, en ik krabbelde even aan m’n voorhoofd. 

 “Ze is…,” en ik zuchtte en draaide me op m’n buik en verstopte me maar in het bankkussen.  Remy kwam naast me zitten en ze aaide over m’n rug. 

“Je bent steenkoud,” constateerde ze, maar een reactie van mijn kant bleef verder uit. Maar soms kan je beter niets zeggen. Het lokte haar uit om zichzelf op me te leggen en ze wreef me warm over haar schouders terwijl ze haar wang op m’n rug legde om me wat gerust te stellen. Dus zo voelde het om een zus te hebben, dacht ik nog even. Had het toch nog wat opgeleverd. “Ik ben nog maar een jongen. En zij is al een vrouw. Je had haar moeten zien. En die jongen was ook al echt een man,” legde ik dan toch niet veel later uit. Ze hoorde me eerst aan, en 

 begon toen toch de boel een beetje te verdraaien, verhoudingsgewijs tussen haar en mij. 

“Ik weet dat we nooit echt broer en zus zijn geweest,” begon ze namelijk. Iets waar ik op knikte, maar meer niet. “Maar dat komt omdat ik je vaak op een andere manier zie,” ging ze dan door. Ik zat nog met m’n hoofd bij Elise en hoorde alles maar voor de helft. “Je bent geen jongen. Straks niet meer. Volgens mij ben je al best wel een man,” zei ze toen uiterst voorzichtig en ietwat verward keek ik haar hier op aan. Ze haalde haar schouders voorzichtig op. 

“Misschien haat je me wel door dat ik dit zeg, maar ik ben blij dat het niets is geworden,” ging ze door, wat toch opmerkelijk was, en inderdaad niet echt heel aardig. “Ik kijk graag naar je. En jij ook naar mij. Dat vind ik ook erg fijn,” hoorde ik aan en ging wat meer rechtop zitten en begon Elise nu heel snel te vergeten. 

“Ik weet dat het niet kan, maar soms zou ik willen dat het wel kon. Zeker nu. Al is het maar om je te troosten,” alsof ik nog niet genoeg verwarring op een avond had doorstaan deed Remy er nog een schepje bovenop. Ze keek me met haar grote groene ogen aan en ik wist me geen houding aan te nemen en keek maar stom terug met m’n mond iets open en m’n keel die probeerde te slikken, maar dat niet leek te kunnen. Haar hand vond m’n knie, en haar andere hand vond m’n borst. Beiden gleden ze naar hetzelfde punt en voelde ik een paar handen die m’n kruis hadden gevonden. Nu slikte ik wel. Dit was m’n stiefzus. Waar ik stiekem zeker nog wel wat voor voelde, maar wat ik nog altijd niet eens in m’n stoutste dromen kon waarmaken. “Sorry, dit kan echt niet, hè?” zei ze toen snel en ze trok haar handen net zo snel weg en liep rood aan. 

“Nee…,” zuchtte ik zacht van de indruk. Maar ik dacht iets heel anders; tuurlijk kon dit! Maar dus niet in het  echt. 

“Fuck, sorry,” schold ze nog fel, maar zacht, en ze stond op. Ik keek even om me heen. Was dit nou echt gebeurd? Maar Remy liep weg naar boven en ik zag haar deze avond niet meer. M’n hart ging tekeer. Het werd buiten alweer licht en ik zou toch niet meer kunnen slapen nu. Door Remy voelde ik me wel iets minder kut. Nu het niets is geworden met Elise, had ik misschien wel iemand anders gevonden. Wat kon mij het schelen dat het m’n stiefzus was. Als zij nu zelf zegt graag naar mij te willen kijken, heb ik daar echt geen moeite meer mee. Zoiets kon snel gaan. Even dacht ik dan ook dat alles opgelost was bij deze. 

Ze kwam om uitleg vragen, de middag erop. Een heel ongemakkelijk gesprek volgde, en ik wist dat Remy stiekem meeluisterde vanaf een verdieping hoger. Ik bleef in de deur staan en vroeg Elise ook niet binnen te 

 komen. 

“Je snapt het niet,” had ze alleen gezegd, toen ik over die andere jongen begon. Weer snapte ik het niet. Ik was ook zo dom… Maar zij gaf weer geen uitleg verder, en erger nog, ontkende ook totaal niet dat zij dan wat 

 zou hebben met die jongen. 

“Aangezien ik het toch niet zal snappen, is het me wel duidelijk. Het was leuk,” en deed zo de deur dicht. Als een baas!!! Nee, niet bepaald. Niet als een baas… Ik liet m’n hoofd meteen zakken en zag door het vertroebelde glas haar silhouet nog even blijven staan. Net als dat ze waarschijnlijk dat van mij nog even zag staan. Ik had een hoop vragen maar wilde die niet stellen omdat ik bang was voor de antwoorden. Ik was gewoon nog te jong voor een relatie, voor een meisje, en moest misschien nog even wachten met dit alles totdat ik me wat volwassener wist te gedragen. Je houdt er alleen zo’n vreemde nasmaak aan over. Zo’n ‘wat als’ situatie. Hadden we dit een jaar later gedaan, was het dan wel goed gekomen? Nee, dat was te makkelijk. Want ik realiseerde me al snel dat het allemaal aan mij had gelegen en dat ik natuurlijk veel te snel conclusies had getrokken. Dat kon je zo zien. Maar ik niet, op het moment zelf. En dus was het voorbij. Dit was mijn eerste ‘vriendinnetje’ waar ik m’n eerste kus en zoen mee heb gehad. Elise, die ik elke dag nog zag op school, maar die nooit meer voorbij gescooterd kwam, spookte bijna elke minuut wel door m’n hoofd heen. En ik hoopte altijd nog dat dit niet het laatste zou zijn, wat tussen haar en mij zou spelen. Maar de tijd ging het ons leren. 

Wat Remy bezielde, wist ik echt niet. De weken hierna, waarin ik echt ongeluk ervaarde, gaf ze niet thuis. Ze zag me ongetwijfeld zo nu en dan wegkwijnen in wat verdriet moest zijn. Maar het was duidelijk dat ze zich schaamde voor wat ze had gedaan. En dat deed ik ook. Nee, ze was absoluut niet m’n zus. Dat was wel duidelijk. Ik was weer terug bij af. Fietsen, voetballen en chillen in de tuin met m’n vrienden was weer wat m’n leven moest vullen. Alleen Jelle vroeg zich zo nu en dan af of Remy nog thuis woonde. Want zij, en Milene, kwamen er nooit meer bij zitten. Maar het leven ging door. 

Matthias zat een beetje in hetzelfde schuitje als ik. Zijn ouders waren ook gescheiden en hij had ook een stiefzus. Hij woonde bij zijn vader. Een aardige man. Iedereen vond hem aardig. Dat moest ook wel. Een hippe en vlotte man die er anders alles aan deed zodat je hem wel aardig vond. Gewoon chill. Zijn vader was ook al weer hertrouwd. En laat ik het voorzichtig zeggen; maar waar Jelle een enkele reden had om zich vaak bij mij thuis te melden, had hij er twee om zich minstens zo vaak bij Matthias te melden. En dan liet ik mijn buurmeisje even buiten schot. 

Ik weet niet goed wat het is, maar hij keek nauwelijks naar meisjes van onze leeftijd. Al waren ze maar twee jaar ouder, dan nog vond hij dat honderd keer beter dan een van de meisjes uit onze klas. En ik had echt wel heel wat mooie meisjes in m’n klas zitten. Genoeg. Waarvan ik er een al uitvoerig had beschreven. En ik vond onze lerares aardrijkskunde ook lekker. En ja, mijn stiefzus was ook lekker. Maar bij hem was het anders. Hij ging er ook actief achterna. Hij schaamde zich niet, en maakte optimaal gebruik van zijn nog schattige status als zestienjarige. En dat vond ik erg bewonderingswaardig. Ik keek wel een beetje tegen hem op. De ouders van Matthias hadden ons namelijk gevraagd om te helpen met verhuizen. Ze bleven gelukkig in de buurt, maar naar huis fietsen met Matthias werd toch een andere ervaring. Ze verhuisden naar de stad aan de andere kant van de rivier, aan de andere kant van het andere dorp. Om het even makkelijk te zeggen; ik moest een heel stuk fietsen om daar te komen. Wat ik natuurlijk maar al te graag deed. Op een ietwat frisse, maar zonovergoten dag fietste ik eerst naar zijn oude adres waar ik nog wat kon helpen, maar niet veel, en vervolgens naar het nieuwe adres, waar Jelle ook al was. Daar waren we met z’n vieren hard aan het werk. Ik was ergens wel blij dat de moeder en zus van Matthias er niet waren, want nu kon Jelle zich gewoon op het werk richten. Hij was wel vaker liever lui dan moe. En nu ging het gewoon lekker. Het was op een zaterdag en ik wilde vanmiddag nog een tocht maken, dus wilde ik ook niet hier heel de dag aan kwijt zijn. En er werd ook hard gelachen. Matthias leek totaal niet op z’n vader. Ja, qua uiterlijk misschien wel. Zijn vader had ook donker haar, bijna zwart, en wat aan de langere kant. Een vol kapsel. Ik vond hem altijd wel stoer. In tegenstelling tot de ouders van Jelle, die ik wel als ijzig kon omschrijven, had Matthias hele leuke ouders. 

Nu dan. Zijn stiefmoeder was ook een heel fijn mens. Los van haar uiterlijk, waar ik straks vast nog even op terugkom, mocht ik haar hier nog treffen. Een hele hippe vrouw. Superaardig ook, en echt altijd. En ik weet niet alle details wat betreft zijn vader en zijn echte moeder, maar ik had wel het idee dat zijn vader nu beter af was. En dat hij er dan ook een lekkere zus bijkreeg, was natuurlijk iets waar ik alles vanaf wist. 

“Zo, jongens. Hard aan het werk?” hoorden we van beneden komen toen we op zolder bezig waren met zonnepanelen alvast naar boven sjouwen. Haar stem klonk overheerlijk en was zeer welkom. Jelle straalde meteen en keek ons dan ook echt zonder schaamte aan op een manier waar alweer uit bleek hoe erg hij op dit moment had zitten wachten. Matthias schudde nog wel met zijn hoofd, maar ook hij zou vast vaak genoeg iets over zijn nieuwe moeder gedacht hebben, wat niet kon. Jelle was ons voor toen ze ons naar beneden riep voor een verfrissing. Ik werd altijd wel een beetje verlegen van haar. Alies was haar naam, maar we noemden haar nog braaf Matthias’ moeder. 

Beneden in de tuin stond ze glazen in te schenken in een zomerse jurk die zeker bij het weer paste. Zeker hier uit de wind. Met weelderige rode bloemen op een witte stof die strak op haar lichaam stond van haar schouders tot aan haar knieën. Ze kon best wat tuttig ogen. Maar dat was alleen op het eerste gezicht. Een gezicht wat altijd straalde. Altijd. Ik was dan wel niet zo geobsedeerd door oudere vrouwen als Jelle, maar ik durfde wel te zeggen dat dit misschien wel de mooiste vrouw op aarde was. Ze was ergens in de veertig ondertussen, maar je zou het niet zeggen. Niet zoals ze deed, zoals ze eruit zag, en zeker niet zoals ze er soms bijliep. Een prachtplaatje. Lang golvend haar van donkere aard, mooie diepe bruine ogen, en natuurlijk die lach. En die borsten… man, die vrouw had echt borsten. Ik weet niet hoe ze het deed, en hoefde dat ook echt niet te weten, maar ze had het voor elkaar gekregen om als moeder op die leeftijd nog een zeer begerig lustobject te zijn voor in ieder geval twee van de drie jongens hier die voor haar stonden. 

Jelle kon heerlijk bijdehand doen, en Alies kon dan heerlijk doen alsof hij dat niet deed. Maar altijd als Jelle dan even wegkeek, na een lichtelijk ongepaste opmerking over haar verschijning, keek ze altijd even snel naar ons en gaf ze ons een glimlach en draaide ze even met haar ogen. Jelle deed zo zijn best dat het ook haar zelf zeker opviel, en dat ze het zelfs nodig vond dit feit aan ons te willen blijken. Maar het was allemaal onschuldig. 

“Is Martina niet meegekomen?” vroeg zijn vader die iets later de tuin in kwam gelopen, en het foute geflirt van Jelle weer eens was ontgaan. Daar zorgde Jelle altijd wel voor. Maar hij stapte naar zijn vrouw en gaf die een kus op haar mond, en Jelle kon dit niet zo goed hebben, en was daarna altijd een stuk stiller. Alsof hij elke keer weer dacht serieus een kans te maken. 

Martina was de stiefzus van Matthias. Of misschien wel ‘zusje’. Ze was meer van onze leeftijd, en niet beduidend ouder zoals Remy dat wel was in vergelijking met ons. Martina was meer een droom voor mij, waar Alies dat voor Jelle was. Ze leek totaal niet op haar moeder. Niet qua uiterlijk. Maar ze waren dus wezen sporten, en dat verklaarde misschien ook wel waarom Alies er nog zo fenomenaal uitzag. Niet dat alle vrouwen van boven de dertig er niet meer mooi uit kunnen zien, maar voor mij was dat gewoon nog heel oud en heel ver weg. En dan leek het heel bijzonder. En zo zag ik haar dan ook. Als een zeer bijzondere vrouw. 

Martina, die ik later nog wel trof, toen ik net op m’n fiets stapte, had mooi licht blond haar. Echt compleet tegenovergesteld met ook haar blauwe ogen, de wat lichtere huid met een paar net zo lichte sproetjes en het eerder wat iele lichaam waar ook nog niet echt borsten op te vinden waren. Een mooie kont had ze wel. Net als haar moeder… Ik vond het altijd grappig dat ik er zo weinig moeite mee had in het fantaseren over bepaalde vrouwen, die ik soms toch best wel goed kende na verloop van tijd, maar dat bijvoorbeeld mijn eigen stiefzus nog wat gevoelig blijft liggen. Zelfs na wat ze onlangs geflikt had… Ik en Martina konden het ook best goed met elkaar vinden. Ze zat niet bij ons op school, maar hier in de stad. En misschien dat ze een niveau hoger zat, maar wel in hetzelfde jaar. Wij waren overigens jongens van de HAVO, voordat ik het vergeet. En ik dacht vaak genoeg haar een keer beter te willen leren kennen. En dat ik haar dan een keertje mee uit zou nemen. Ik dacht ook wel hele andere dingen over haar, maar omdat ze toch een soort van familie is van Matthias, zou ik haar altijd goed behandelen, hield ik mezelf voor. Maar dat deed ik zelfs als ik over fantaseerde. Niet dat ik een ander meisje slecht zou behandelen, maar ik stelde me voor nog eens extra joviaal te zijn tegenover dit blonde meisje. Maar juist omdat ze de stiefzus van Matthias was, zou ik haar niet mee uitvragen. Ik weet immers zelf hoe het is als je denkt een vriend te hebben, die alleen voor je zus komt. 

Mocht je je afvragen of Martina dan wel die tweede reden was voor Jelle, ondanks dat ze van onze leeftijd is, is het antwoord simpel: ja. Martina oogde wel ouder. Ze gedroeg zich ouder. Dat was niet echt zo, maar ze had duidelijk gewoontes die bij de stad hoorden, terwijl wij toch meer van het dorp waren. En daardoor was Martina altijd iets cooler in onze ogen. Zoals dat ze bijvoorbeeld naar de sportschool ging. Het slaat misschien nergens op, maar wij keken daardoor een beetje tegen haar op. Maar in alle eerlijkheid gedroeg Martina zich nooit alsof ze beter was. Ze had een betere relatie met Matthias dan ik had met Remy. Daar was ik best wel jaloers op. Maar ook dat was wellicht aan de dubbelzinnige kant. Zij en Alies kwam hier overigens vandaan, en hebben maar een jaar in het dorp bij Matthias en zijn vader gewoond. Maar in dat ene jaar had Martina misschien toch een beetje nuchterheid opgestoken. 

Maar ik trof Martina net toen ik weg wilde fietsen. Ze kwam aangelopen in haar yogabroek en strakke shirtje en had een sporttas over haar schouder hangen. Best wel stoer. Totdat ze lachte en mij herkende, ondanks dat ik een grote bril op had en een helm. Ik was wel op de racefiets gekomen, natuurlijk. In een klein rugzakje nam ik dan altijd, naast wat eten en drinken, ook een korte broek mee, zodat ik niet voor schut liep in m’n pakje als dat niet hoefde. Zoals vandaag. Die trok ik dan gewoon over m’n fietsbroek heen en onder m’n wielershirt had ik vaak ook gewoon een normaal shirtje aan. Maar niet nu Martina net kwam aangelopen. Jelle was gelukkig binnen gebleven en die zou worden thuis gebracht. Alies had een oudere MiniCooper, die helemaal opgeknapt was, en hij hoopte vast op een ritje van haar. Ik wist nu al dat dat niet zou gaan gebeuren. Maar ik en Martina, dat was interessanter. Ze lachte altijd naar me. Echt altijd. Vandaar ook dat ik vaak over haar dacht. Haar lach was ook heerlijk. En die zag ik voor mijn gevoel soms toch echt te weinig. Helemaal enthousiast kwam ze een praatje maken en ik trok weer tactisch mijn been op als verstopplek terwijl ik voorover hing op m’n stuur, waar ik m’n schouders aanspande en net iets breder probeerde te ogen, en hoorde haar aan. Door m’n bril kon ik haar zonder zorgen bekijken, al moest ik me alsnog niet te veel laten meeslepen. Ik moest nog wel kunnen fietsen straks. 

Verassend genoeg vertelde ze me dat ze een racefiets had gekocht, ook een ‘oud ding’ zoals zij het noemde. Dat vond ik leuk om te horen, en waar ik normaal gesproken wat meer moeite had om tegen haar te blijven praten, ging ik er nu wel vol op in. Ik vroeg haar allemaal dingen over de fiets die zij als ‘te technisch’ ervaarde en lachend zei ze me dan dat ze er niet zo veel verstand van had. “Maar je mag hem wel zien,” zei ze me toen. Een tekst die ik in mijn hoofd al zo vaak zelf had gezegd tegen zoveel meiden… Ook tegen haar… Maar dat was gekkigheid, waar ik toch wel even om moest glimlachen, en ze leek dat te realiseren. Dat het wellicht ook anders opgevat kon worden. En dus sloeg ik haar aanbod nu snel af, want ik begon dingen te verzinnen waardoor ik helemaal niet meer kon afstappen. 

“Volgende keer. Heb helaas een beetje haast, sorry,” loog ik dan met volle overtuiging en deed haar doen geloven alsof ik het echt druk had, en dan nog wel tegen m’n zin in ook. En dus vond ze het ook niet erg. 

“Leuk, dan kunnen we een stukje gaan fietsen,” putte ze nog zacht en hoopvol uit. Ik werd er 

verlegen van. Pas op de weg naar huis, die ik gelijk omzette in een flinke omweg, realiseerde ik me hoe graag ik wel niet met haar zou willen fietsen. Ja, echt fietsen. Dat ik die andere dingen dan ook vroeg of laat wilde, leek me vanzelfsprekend, maar naast haar kende ik niet echt goed meisjes, die ook nog eens sportief waren. Ik had ook geen vrienden die dit deden verder, maar dat hoefde ook niet. Maar samen fietsen met een meisje was in mijn wereld een droom. Heerlijk door de polders in de zon met het mooie weer. En dan even uitrusten ergens onder wat bomen of achter wat struiken aan de rivier waar dan hele andere dingen gebeurden. Ik weet niet of dit aan mij lag, of dat dit typisch iets is voor wielrenners met een lichte obsessie naar vrouwen, maar dat was toch echt de droom, zodra ik op de fiets een mooi meisje zag, dichtbij of ver weg. 

Een droom die misschien voor het eerst in me tot leven kwam toen ik op een mooie dag werd aangesproken door een meisje op een racefiets bij een stoplicht. Een meisje wat nu weer een ander gezicht had. Mijn ritje werd korter hierdoor, en ik zonderde me thuis dan ook snel af, waar ik toch het rijk voor me alleen had. 

Dat was gevaarlijk. Dan hield ik er soms andere bezigheden op na, waar ik me niet per se voor schaamde, maar wat ik tegelijkertijd toch een beetje moeilijk vind om toe te geven. Maar iedereen deed het. Op school werden daar in de kleedkamer voor gym hele gesprekken over gevoerd. Gek, maar het gebeurde. En was het minder gek. Maar het werd me ook niet moeilijk gemaakt. M’n ouders waren nooit thuis, en m’n stiefzus, die toch niet naar me omkeek, was lekker genoeg om me aan te sporen, en afwezig genoeg om me toch niet te kunnen storen. Het hoorde er bij. Ik schaamde me niet, maar ik deed het ook niet met trots natuurlijk. Ik had liever dat iemand anders het voor me deed. En ik wist ook niet of ik het te veel deed. Ik wist niet eens dat zoiets simpels, zo veel vragen en twijfel kon oproepen. Ik deed het elke ochtend. Dat hoorde bij het wakker worden. Een soort ritueel om de dag mee te beginnen. Ik zette m’n wekker zelfs wat vroeger zodat ik nog lekker kon fantaseren. Ik moest wel altijd de tijd nemen om eerst even lekker te fantaseren, wilde ik er ook echt van genieten. Ik wist ook niet of dit normaal was, maar zo maar even trekken, was vaak niet bevredigend. En als ik dan in de middag alleen thuis was, of me alleen genoeg waande, had ik vaak overdag al het een en ander gezien, en in het vervolg het een en ander verzonnen, dat het dan wel wat sneller kon met wat genot erbij. En of dat normaal was, wist ik ook niet. We hadden het er dan wel onderling over, maar nooit zo ver in de diepte. Dat wilde ik ook niet weten van een ander. Jelle had weleens gezegd dat het helpt als je niet kan slapen. Een keer gedaan. Ik sliep niet meer. Juist niet. Werd er juist klaarwakker van. Misschien dat het daarom zo fijn was in de ochtend. Het had iets fascinerends. Het was toch iets waar je je wel voor moest schamen, in wezen. 

Dus ik was lekker bezig. Dacht aan Alies en aan Martina. En ook aan Remy en aan Milene… Want ik dreef altijd wel een beetje af in gedachten. Ik begon dan met wat vers lag, en ging dan langzaam over naar wat ik herkende. Over Remy fantaseren vond ik niet meer zo moeilijk. Maar wat wel moeilijk lag, was dat meisje wat ik elke minuut van m’n leven sinds een paar weken uit m’n gedachten wilde verbannen. En over haar dacht ik toch ook wel heel veel nog. Ook op zo’n moment. Maar dan wilde ik ook weleens slap worden, als de geile gedachtes vervormden naar zorg en verdriet. Dit leek me ook niet helemaal normaal. Maar vandaag ging het lekker. Ik was alleen thuis, dacht volop aan die mooie en lekkere Martina en hoe ze mij met haar mond bevredigde na een lekker stukje fietsen, en was bijna daar op het punt dat ik weer door kon met het normale saaie leven buiten m’n fantasie om. Bijna… Want, misschien denk je: is dit nou zo boeiend? En dan zou ik heel eerlijk antwoorden van niet. Er was niets boeiend aan een puber zoals ik, die na een spannende dag, wat spanning van zichzelf aftrok. Zeker niet als die alleen thuis is. Maar in dat laatste had ik me vergist… 

“Oh mijn god!” hoorde ik opeens hard. Die tekst had zo in m’n fantasie gepast, maar dan wel op een andere toon. Met grote ogen keek ik naar de deur, die ik open had laten staan, want ik was toch alleen thuis, en zag 

 daar met minstens zo grote en geschokte ogen Remy staan. 

“Smeerlap!” riep ze boos en ze liep gelijk door. Ik trok toen pas de dekens over me heen, en bleef doodstil liggen. Misschien had ze niets gezien, dacht ik dan nog… Maar ik wist ook niet wat nu te doen. Ik maakte het in ieder geval niet af. Ik had haar helemaal niet gehoord. Nu hadden we wel een vrij nieuw huis, wat wel goed geïsoleerd was en zo, maar ik had haar niet eens van haar kamer horen komen, waar ik nu wel geluid van haar televisie hoorde. M’n hart bonkte zo hard. Ik was ook zo ver weg in m’n eigen wereld, en niet dat ik heel veel lawaai maak als ik bezig ben, helemaal niet zelfs, maar mijn gehijg en zacht gekreun was voor haar ook niet hoorbaar geweest, als het goed is. Maar ik had m’n deur open laten staan. Dat wat ik altijd doe als ik alleen 

thuis ben. Het voelde dan veel vrijer en dus veel beter. Maar nu voelde ik me helemaal niet beter. Kut zelfs… 

Met een rood hoofd stond ik even voor de spiegel en trok snel een andere broek aan. Ik had m’n wielerbroekje nog aan, en ook al was ik niet hard meer nu, leek het me niet verstandig 

 Remy op te zoeken in die outfit. Want ik had besloten Remy maar meteen te confronteren.  Anders zou ze straks helemaal niet meer tegen me praten. 

“Oh, mijn god, nee, ga weg,” hoorde ik echter meteen al toen ik naar beneden gelopen was, haar achterna. Ik voelde me zo klein. Ik wist ook niet wat ik moest zeggen. Moest ik m’n excuses aanbieden misschien? Of juist doen alsof het heel normaal was? Ik keek haar niet aan. Ze liep naar de keuken en alleen mijn blik volgde haar. “Niets zeggen, okay?” zei ik dan maar zachtjes. 

“Zeggen?” vroeg ze nog fel. “Tegen wie moet ik dit zeggen dan? Tegen pap en mam?!” en ze reageerde echt  veel te heftig voor zoiets onbenulligs. 

“Jezus, Remy, doe effe rustig man,” zei ik daarna wat droger en directer. Als ze zo ging doen, ging ik me ook  niet schamen. Zoveel stelde het nu ook weer niet voor. 

“Jezus. Bor!” zei ze toen gemeen en aapte me een beetje na. “Hoe zou jij het vinden?” vroeg ze me bot. Ik  schoot daarop een beetje in de lach. En dat kon ze niet waarderen. “Ik zou m’n mond houden en blijven kijken,” giechelde ik een beetje stom, en nu was echt alle schaamte weg. Ik zei het ook meer om te pesten, en meende het niet zo zeer. Ook al lag er wel een kern van waarheid in,  natuurlijk. “Nee, idioot,” zei ze toen boos. “Ik maak een move op je, daarna laat je echt dagen niets van je horen en kijk je me amper aan, en dan doe je zelf je ding terwijl ik thuis ben?” en ze werd onnavolgbaar voor me. Waar had ze 

 het over? Ik keek haar dan ook met vreemde ogen aan. 

“Ik dacht dat je me lekker vond,” zei ze opeens zacht, en ze keek ook weg. “Wat?” vroeg ik alleen dom. “Je wilde het zelf toch niet,” voegde ik er dan wel minder dom aan toe. Ze zuchtte en draaide met haar ogen. 

 “Ik wilde je uitlokken,” gaf ze zomaar toe. 

“Ho, wacht even. Dit… wat?!” en ik begon het wel te snappen, maar kon het niet geloven. “Ik ben je broertje,”  zei ik haar streng.  “Nauwelijks,” merkte ze alleen op, en ik voelde haar wel op dit gebied. 

“Maar… wil je… waarom???” vroeg ik haar daarna met te weinig woorden, maar ze wist natuurlijk precies wat  ik bedoelde.  “Heb jij dat niet dan?” vroeg ze me daarna meer ingetogen. 

“Ja, natuurlijk! Maar ik ben zestien. En jij bent in mijn ogen een fuckin’ godin,” liet ik toen ook maar zomaar los. “Meisjes horen niet op jongere jongens te vallen. Zeker niet op jongere stiefbroertjes,” en ik klonk zowaar wijs en verstandig, en dus niet als een jonger broertje realiseerde ik me… 

“Dat weet ik wel…,” jammerde ze een beetje. Ik wist zelf niet waarom ik dit tegen hield. Het was niet slim van ons om dit tegen elkaar toe te geven, wat we nu toch wel weer hadden gedaan. Nog steeds kon ik het echter niet helemaal geloven. “Maar snap je me dan?” vroeg ze juist op dat moment. 

 “Nee,” zei ik alleen nuchter, maar niet wetende wat ik nog moest snappen. 

 “Het is toch niet leuk als jij er voor kiest het zelf te doen, in plaats van naar mij te komen,”  putte ze dan ontmoedigd uit, en ik zag ook dat ze zich nu begon te schamen. Ik viel stil. Veel  duidelijker kon ze het me niet meer vertellen. 

 “Ben je nou serieus? Of zit je me te fucken?” 

“Nee…,” zuchtte ze meteen. Maar daarna schoot ze ook voorzichtig in de lach. “Ik wil je juist ‘fucken’,” en ze liet op toch nog een duidelijkere manier blijken wat ze wilde. M’n mond viel letterlijk open en ik keek naar haar. Ze stond daar zonder zelfvertrouwen, maar met een kleine wulpse lach op haar gezicht. Zo kende ik haar helemaal niet. Natuurlijk twijfelde ik wel aan dit, en of ze dit echt meende en of ze zelfs dit wel echt gezegd 

 heeft nu! 

“Ik weet dat het niet hoort, maar denk jij daar niet aan dan? Het is een soort van spannend, toch? Stiefzus met jonger stiefbroertje… toch? Of ben ik gewoon zo fout?” uitte ze toen openhartig, maar zeer stil en verlegen. Ik kreeg het alleen maar warmer en krabbelde met een vinger langs m’n hals terwijl ik naar haar keek. 

“Ik wilde je eerst gewoon troosten. Na dat van die Elise. Maar het is een beetje blijven hangen. Ik wilde het nooit toegeven, maar ik denk hier al best lang over na,” ging ze dan ook gewoon door. Hier leerde ik op een mooie manier dat het soms beter is gewoon even niets te zeggen. In het vervolg hoorde ik namelijk alles wat ik wilde horen, en wat ik in zoverre nooit had kunnen verzinnen of fantaseren. Maar ik wist ook niet wat te 

 zeggen. 

“Ik weet dat het stom is,” zei ze toen. Toen dacht ik even dat ik te lang niets gezegd had, en dat ze nu al aan  het terugkrabbelen was. “Maar ik wil geen vriend. En als ik een vluggertje met iemand heb, is het altijd zo… blah,” zoals ze het zo mooi wist te verwoorden en ze stak er ook ongeïnteresseerd haar tong er bij uit. “Ik heb liever iemand die ik ken en vertrouw en waar ik gewoon m’n gang mee kan gaan, zonder dat het snel moet en zo…,”en ze schudde nu ook wat met haar hoofd en ik zag dat ze het wat nuchterder begon te bezien. 

“Ben je dan niet bang dat alles nog ingewikkelder wordt?” vroeg ik haar, in plaats van dat ik gewoon meteen  akkoord ging en m’n droom zou kunnen leven… 

 “Denk je dat het nog ingewikkelder kan dan?” vroeg ze me droogjes, en daar moest ik haar  wel gelijk geven. 

 “Okay,” zei ik alleen. 

 “Okay wat?” vroeg ze alleen. 

“Okay, wat wil je dan? Hoe zie je het voor je dan?” vroeg ik haar en ik werd weer wat nerveus. Want ze keek me nu opeens begrijpend aan. Even zaten we een keer op dezelfde lijn. En op een hele spannende lijn nog 

 wel. 

 “Gewoon. Een beetje experimenteren,” gaf ze weer wat voorzichtig toe, en ik slikte. 

 “Meer dan zoenen en zo?” vroeg ik haar dan. “Ja, natuurlijk,” zei ze vlot. Onderwijl stond ze nog wel in de keuken, en ik in de woonkamer op ruime afstand. Mijn broek voelde behoorlijk strakker aan, en ik wist niet of ze doorhad hoe geil ik het al vond, dat we het hier  gewoon over hadden. 

“Wanneer dan?” vroeg ik haar toen snel, en slikte ook meteen weer een keer. “Nu?” vroeg ze voorzichtig. “Of  was je al klaar?” vroeg ze wat generend. 

“Nee,” zei ik meteen snel. Maar ze twijfelde toch nog. Logisch ook. Deed ik namelijk ook. Ik stapte nu ook niet op haar af om haar eens even flink op de bek te nemen en naar de grond te werken om m’n harde op te dringen. Natuurlijk niet. Ik stond daar met angst af te wachten. Zij stond daar misschien niet met angst. Ze keek wat neutraler. Een kleine glimlach op haar mond en ze leek een beetje aan het verzinnen te zijn hoe nu verder moesten. Maar we werden gered. Een auto reed de oprit op, en alhoewel we ons rot schrokken, hadden we niets gedaan waarvoor onze ouders zich konden schamen. Nog niet dan. Maar de schrikreactie vertelde natuurlijk al wel genoeg. Want de dingen die we niet deden, speelden duidelijk wel in onze hoofden. Ik liep snel 

naar boven en nam een douche. Een hele koude. Het hielp niet. Nauwelijks… 

Waren mijn ouders niet thuis gekomen op dat moment, dan was het misschien wel heel anders gegaan. Nu ging er een tweetal dagen voorbij. We spraken elkaar niet. Ik ging naar school, wilde iedereen vertellen over m’n lekkere zus, maar deed dat natuurlijk niet. Ik zat gespannen in de klas, en het was Matthias zelfs opgevallen. Niet dat die ook maar kon raden wat er zich had afgespeeld. Maar ik was blijkbaar zo van slag door dit alles, dat het ook iemand anders was opgevallen. Iemand waarvan de zorgen op een bepaalde manier meer dan welkom waren, ook al zat ik totaal niet op haar te wachten. Want sinds lange tijd kreeg ik een berichtje van Elise. 

Alles goed? simpel en vooral heel erg stom. We hadden het nooit meer uitgepraat namelijk. En dan krijg je opeens dit… Ik zat hier niet op te wachten. Remy had me net hiervoor geappt met de vraag of ik weleens gepijpt was… Ik zou kapot gaan als iemand toevallig meekeek op m’n telefoon en ik vond het ook echt heel brutaal dat Remy dit zomaar durfde te vragen over de telefoon. Beiden gaf ik op het moment geen antwoord. Ik vond Elise nog steeds heel leuk, maar als ik terug dacht aan dat moment bij haar optreden, voelde ik toch vooral pijn. En als ik nu aan Remy dacht, voelde ik iets heel anders. Iets wat veel fijner was. Spanning en iets wat toch wel verdacht veel op geilheid leek. Daar hield ik me liever meer bezig. Ik keek wel even om me heen in de klas, zoekende naar Elise, en ik zag haar bezorgd mijn kant op kijken. Dan voelde ik me zelfs schuldig. Maar het was ook zo fijn. Het idee dat ze nog aan me dacht en misschien zelfs om me was gaan geven. Wellicht uit haar eigen schuldgevoel, maar maakte dat dan uit? En ik dacht dat het verstandig zou zijn om nu gewoon een keuze te maken. Want ik had het gevoel alsof ik op een kruising in m’n leven stond. Links Remy, en rechts Elise. Links misschien wel het spannendste wat ik me kon voorstellen in het leven, maar met iemand die niet echt om me geeft verder, en rechts een leven waarin ik vooral veel verdriet en wanhoop zag, maar wat gek genoeg minstens zo aantrekkelijk leek, omdat ik daar wel het idee had dat er om me gegeven werd. Tussen mij en Remy was het puur de oppervlakte die tot de verbeelding sprak. Maar tussen mij en Elise lag het toch heel anders. Ik was haar leuk blijven vinden, en had het idee zij mij ook nog. En wat haar reden dan ook mocht zijn, maakte mij verder niet uit. De keuze lijkt op papier zo makkelijk. Dan zou je toch zo voor de lekkere en ontzettend knappe stiefzus kiezen die van alles met je wilt doen op een gebied waar je toch wel erg nieuwsgierig naar bent. Maar door beiden niet te antwoorden, nam ik geen keuze op het moment. Ik liet het liggen. Ik deed net alsof beiden me niets gevraagd hadden. Ik wist de intentie van Remy ook helemaal niet met haar vraag, en ik kon me tegelijkertijd niet voorstellen hoe Elise zou reageren als ik haar zorgen bevestigde of juist ontkende. En in zo’n geval van onzekerheid op een punt waar je al gespannen bent, leek het mij beter gewoon niet te antwoordden. Maar het nam geen enkele spanning weg. 

Ik wilde het eigenlijk nog erger maken. Ik had Matthias gevraagd of die tijd had, in de hoop dat ik zijn stiefzusje kon zien. Wellicht zorgde dat dan weer voor wat afleiding. Maar dan 

kwam ik vast en zeker weer opgegeild thuis, en dan was Remy daar aan het wachten en zou ze het winnen. Niet dat ik dan een echte verliezer was, maar zo voelde het wel. Ik deed wat ik het best kon. Vluchten. Alleen zijn. Iedereen buiten sluiten. Dan voelde ik me fijn. Op het moment zelf dan. Ik fietste uit school een andere kant op, aangezien hij geen tijd had… Niet naar het dorp, waar ik een eventuele scootereigenares zou tegenkomen onderweg, en ook niet naar de stad met m’n beste vriend om zijn lekkere zusje te spotten. Ik fietste een stuk langs de rivier en stak die ergens na een aantal kilometer over en kwam in een polder terecht waar ik helemaal niemand kende. Ik kwam nog langs een stoplicht wat ik ondertussen wel erg goed kende, en zag dat er nog altijd niets veranderd was. Ook nu scheen de zon weer, en moest ik stoppen voor het rode licht. Maar nu kwam er geen mooi dromerig meisje op een racefiets naast me staan. Jammer, want ik had nu geen helm op, alleen een zonnebril. Ik was herkenbaar. Maar niet voor de mensen hier. Hier kende ik niemand. Hier was ik alleen, en op een dijkje aan de rivier, ter hoogte van ons eigen dorp, maar dan aan de andere kant van het water, ging ik in het gras liggen en liet ik de tijd langzaam voorbij gaan. M’n ouders waren weer niet thuis, dus hoefde ik ook niet voor het eten op tijd terug te gaan. M’n telefoon had ik uitgezet en ik sloot zelfs even m’n ogen. Aan deze kant van de rivier was het opeens een stuk vrediger. Soms was even vluchten het beste. 

Zonder te eten en zonder te buurten kwam ik thuis en verstopte ik me in de schuur waar ik m’n telefoon weer aanzette. Ik had aardig wat berichtjes gemist. Niet alleen van Elise en Remy. Ook Matthias had nog een keer 

z’n zorgen geuit. Maar zelfs dat kon me niet boeien. Ik had namelijk een berichtje van Martina gekregen. 

Hey sorry, begon het. Ik heb je nummer van Matthias, volgde er. Doe je aan skaten? vroeg ze me daarna enkel, en ik was aangenaam verrast. Door zowel het feit dat ze m’n nummer gevraagd had als wel door de 

 vraag zelf. 

Nee, sorry. Ben heel instabiel, knipoogde ik dan maar terug en voegde er verder niets aan toe. Een beetje stom misschien, maar ik had eerst nog twee andere problemen op te lossen. Problemen die ik nu graag wilde oplossen, omdat ik daarna voor m’n gevoel verder kon met een ander, waarvan ik nu wist dat ze misschien toch wel meer interesse toonde dan ik durfde te hopen. Ik zag de vraag van Martina als een opzetje voor een afspraakje. Zoals ze ook gezegd had samen te willen gaan fietsen. 

“We kunnen toch vrienden zijn. Ik vind het niet leuk je zo te zien,” hoorde ik haar voorzichtig zeggen. Ik had Elise een berichtje gestuurd met de vraag of ze wilde afspreken. Die avond nog. Het was veel te laat voor een doordeweekse dag, maar ze was toch gekomen. We liepen tussen de weilanden over de zanderige paadjes en er hing een zeker spanning in de lucht. Voelbare spanning. Het was windstil en nog steeds heel erg warm. De lucht was helder en de hele omgeving deed me denken aan de avond waarop alles nog zo mooi leek. Ook nu liepen we daar weer, en stopten we bij een stukje hek in het kleine stukje niemandsland. Ik vond het fijn dat ik ook zo dicht bij huis een plek had waar je het idee had dat je helemaal alleen kon zijn. Al moest het dan wel donker zijn voordat het hier die plek werd. Ze wilde vrienden zijn… Ik vond het grappig. Ik was dan wel gespannen en minder gelukkig in het algemeen, de laatste tijd. Maar dat kwam vooral door Remy na wat ze dit weekend tegen me gezegd had. En niet zozeer door Elise en wat ze me geflikt had. Maar zij dacht van wel. 

Dat vond ik dus grappig. Ik vond het ook arrogant, maar tegelijkertijd kon ik het haar niet kwalijk nemen. Natuurlijk kwam het hard aan. 

“Vrienden?” vroeg ik haar toen, rustig en kalm. Ze humde van dat ze zoiets wel zag zitten. “En dat vind je vriend niet erg? Dat je om blijft gaan met iemand waar je nog niet zo lang geleden mee gezoend hebt. Iemand die je ‘echt heel leuk’ vond,” en ik was opeens al een stuk minder rustig in m’n woordelijke uiting. Ik citeerde haar zelfs met een licht pestend stemmetje. Ze keek me dan ook nors aan, waar ze net nog zo haar best deed om lief te zijn. Want, ja, ik was degene die zielig moest zijn. Maar nu was zij zielig. Doordat ze zich nu realiseerde dat dit natuurlijk niet kon. Ze leefde in haar eigen wereld, wat vast fijn was, maar hoe kon ze nou denken dat ik het al vergeten was? 

Ze bleef zwijgen. Ik keek haar wel aan. Ik zag iets wat op wanhoop leek. Ze wilde misschien wel wat zeggen, maar het gebeurde gewoon niet. Ik wilde eigenlijk helemaal niet toegeven dat dit me nog zoveel dwars zat. Ik wilde gewoon stoer zijn en doen alsof het me niet boeide. Verder gaan. Maar dat ging natuurlijk niet zomaar.  Nee, natuurlijk niet… “Leuk je weer gesproken te hebben,” zei ik toen wat doods en wilde haar hier zomaar achter laten. Ik had hier helemaal geen zin. Tot aan onze afspraak had ik heel wat af-geappt met Martina, en blijkbaar vond ik dat veel leuker en interessanter dan Elise hier met die kleine hoop die ik nog had dat het goed zou komen. Ik liep dan 

 ook weg. 

“Wacht nou even,” probeerde ze toen nog wel, en ik bleef dan ook even staan. Dichterbij kwam ze niet. 

“Je snapt het niet,” klonk er toen zieligjes. Ik kon zo kwaad worden, maar deed het niet. Ik schudde met m’n hoofd. Want een uitleg volgde nog steeds niet. Wat kon er in hemelsnaam nou zo moeilijk aan dit alles zijn, dat ik het niet zou kunnen snappen? Ik draaide me furieus om. M’n ogen stonden hard, maar m’n stem wist ik nog 

 rustig te houden. 

“Ik snap het wel. Ik ben niets. Een jochie. Die alleen om fietsen geeft. Wat moet je daar nu mee?” vroeg ik haar cynisch. “Niets dus. Ik ben dan ook te dom voor je uitleg,” en m’n stem sloeg nu wel even over. Heel even maar. Ze schudde haar hoofd en ik zag dat ze het moeilijk kreeg. Ze hield het nog net droog, denk ik. Maar ik 

 ging daar niet intrappen. 

“Elise, ik geloofde je. Toen je me zei dat je me leuk vond en dat je om me gaf. Ik ken je verder nauwelijks, maar ik geloofde je ten minste. En dat heb ik nog niet eerder kunnen zeggen van een meisje,” sprak ik me toen duidelijk uit en ik maakte zichtbaar indruk op haar. Ze slikte en keek weg. Ik en Elise hebben al vanaf de basisschool bij elkaar in de klas gezeten, maar pas sinds zij een scooter had gekregen, leerde ik haar echt een beetje kennen. Hiervoor was ze gewoon een te mooi meisje. Een te talentvol meisje waar het succes in zekere mate al vanaf droop. Nu was ze dat niet meer. Nu was ze gewoon een meisje. Eentje die ook gemeen kon zijn, die niets zeker wist, en waarvoor ik opeens geen gouden toekomst voor in het verschiet zag liggen. Ze was niet bijzonder. Niet zoals ze daar nu stond na een simpele poging om mij nog even aan het lijntje te houden. Want zo voelde het natuurlijk wel. 

Het probleem was bij deze opgelost, hoopte ik. Ik zei haar mij met rust te laten, tenzij ze me serieus nam. Daar wist ze ook geen antwoord op te geven, en ook al deed het zeer, liet ik haar daarna wel echt achter. Ze had me, denk ik, onderschat. Ik had altijd moeite om met meisjes te praten en daardoor kwam ik onzeker over. Was ik ook. Maar dit liet ik niet zomaar gebeuren. En nu had ze misschien wel een kant gezien van mij die ze nog niet kende. Net als dat ik van haar een kant had gezien, die ik niet alleen kende, maar liever ook niet gezien had. En ik kon me zo voorstellen dat zij er hetzelfde over dacht. Ik was niet bepaald aardig geweest, want dat was ook niet de bedoeling. Wat haar bedoelingen waren is me nog altijd een raadsel, maar het was opgelost. Ik was klaar met haar. Durfde ik wel te geloven. Al twijfelde ik er nog over om terug te lopen, en toen ik thuis was haar meteen te appen met dat ik best wel vrienden wilde zijn. Heel zwak. Bijna heel zwak. Want ik deed het niet. Ik kende dit verhaal al, en zag de bui dan ook al hangen. Als ik over haar heen wilde komen, moest ik door. Ik had al zo vaak gehoord dat een nieuw meisje, het oude zou doen vergeten. En daar geloofde ik ook echt heilig in. Ik was natuurlijk wel vaker verliefd geweest al, en daar maakte ik nooit werk van, wat daarom dan ook altijd eindigde in wat onrust op persoonlijk gebied. Zoals iedereen dat heeft als je dat ene leuke meisje opeens met een andere jongen ziet, bijvoorbeeld. En dat voelde kut totdat je opeens een ander meisje leuk begon te vinden. Alleen vond ik nu al een nieuw meisje leuk. Maar ik kon Elise nog niet vergeten. We hadden immers gekust. En gezoend! Ik was dan ook bang dat ik hier wat meer moeite mee zou krijgen en ik wist niet zeker dat een potentieel nieuw vriendinnetje, in de vorm van Matthias’ stiefzusje, wel de oplossing zou zijn… 

En dan was er nog dat andere meisje wat ik ook niet zomaar zou vergeten. Ik zag haar elke dag wel een keer. Daar zorgde ik wel voor. Ik bespiedde haar nog altijd graag als ze in de tuin lag. Maar zij was toch wel een heel ander verhaal. Ze had me willen troosten met seks. Even lomp gezegd, maar daar kwam het wel op neer. En toen ze me betrapt had op een trekpartij voelde ze zich zelfs beledigd dat ik niet naar haar toe kwam voor m’n behoefte… om vervolgens voor te stellen zo nu en dan wat te willen experimenteren. Er was zoveel fout aan deze situatie. En hoe fouter ik dacht alles te vinden, hoe meer ik er over nadacht en over begon te fantaseren. Ik kon makkelijk tegen Remy zeggen het gewoon niet te willen. Ze kon me niet dwingen. Daar was ze het type niet voor, denk ik. Maar de hele situatie en de manier waarop ik naar haar keek en over haar dacht, was hetgeen wat me dwong het toch te willen. 

Ik was die avond dan ook nog naar Remy gegaan. Ze sliep al. En ze werd wakker toen ik haar licht aandeed. Ze keek me slaperig aan en vroeg me meteen of het wel goed ging. Lief bedoelt nog. Ik schudde echter m’n hoofd en merkte dat m’n handen trilden, en voelde me ook een beetje van slag. Door dat gedoe met Elise… Ik stond hier opeens met hele andere gedachtes. De manier waarop ze vroeg of het goed ging, leek me op te breken. Ik had mezelf de laatste dagen ook zo gek zitten maken. Ze kwam overeind. Ze sliep niet in een lingeriesetje, wat ik me vaak genoeg had voorgesteld, maar waar ik nu van wist dat dit helaas geen werkelijkheid was. Gewoon een hemdje en een broekje. Saai, maar beter kon het haar niet staan. 

“Kom,” zei ze snel en ze trok haar dekens wat aan de kant, waar ze wel onder bleef liggen, en maakte ruimte voor me. Ik glimlachte kort maar beducht naar haar en nam plaats op haar bed. Ze lag achter me en om me heen en leunde op een ellenboog en vroeg me toen gewoon heel nuchter wat er was. Ik bleef zwijgen. Deze Remy vond ik leuker dan de Remy die geen interesse toonde. Leuker dan de Remy die de verkeerde interesse toonde. “Het is alles,” zei ik haar toen. 

“Elise is kut. Jij bent kut. Het leven is kut,” zei ik wat ongenuanceerd, en dat vond ze dan ook niet leuk om te horen. Ze keek me verontwaardigd aan en eiste met haar blik een uitleg. “Nee, ja, zo bedoel ik het niet,” zuchtte ik. “Ik wil je wel, maar ook niet,” zei ik haar dan maar, in de hoop dat ze het zou begrijpen. Haar blik veranderde in eentje met zachte ogen, dus ze begreep dit gelukkig wel. Al zei ik het nog zo minimaal. “En Elise dan?” vroeg ze echter eerst nieuwsgierig. 

“Ja, die vind ik nog wel leuk natuurlijk,” en ik verraste me een beetje met m’n openhartigheid. “Ze wil vrienden zijn…,” zuchtte ik daarna wel wat meer ingetogen en zelfs Remy moest daar een beetje cynisch om lachen. 

Maar dat was genoeg. Ze wilde niet meer over mij en Elise horen hierna. Misschien vond ze het niet leuk te horen dat ik zomaar zei dat ik haar nog leuk vond. “En wat is je probleem met mij precies?” vroeg ze daarna 

 namelijk. “Ja, wat denk je?” gniffelde ik nog retorisch. “Wat je wilt, kan toch niet. Ik kan niet eens geloven dat je dat wilt. Als je het nog wilt, ten minste. Ik weet niets meer zeker,” en bleef een beetje op dezelfde toon door fluisteren. Pap en mam waren toch niet thuis, maar de situatie en het tijdstip vroegen gewoon om gefluister. Remy fluisterde niet. Ze praatte gewoon heel zacht. Ik keek om naar haar en zag haar lief naar me glimlachen met een licht bezorgde plek. Haar hand raakte m’n rug, en troostend wreef ze er even een paar keer over. 

“Ik meende het,” zei ze toen wel, en haar hand verdween weer van m’n rug. We keken elkaar aan. De blikken waren op zoek. Ik wist me geen houding aan te nemen, en ik merkte dat zij dat ook niet zo goed kon nu. Ze had het weer gezegd. Terwijl ik hier, toch een beetje kwetsbaar, op de rand van haar bed zat. “Ik weet dat het fout is. Maar ik vind je heel erg aantrekkelijk. Je lijkt geen zestien. Ouder, maar niet ouder dan ik,” vertelde ze dan toch wat vermoeilijkt. “Ik zie je graag. Ik kijk graag naar je. Ik voel me letterlijk tot je aangetrokken,” ging ze door en ze keek nu zelfs even weg en ik zag haar rood worden. Ik slikte en kreeg het aanzienlijk warmer. 

 “Remy, ik…,” maar verder kwam ik niet. 

“Ik weet dat je ook graag naar mij kijkt. En dan hoop ik al snel op meer,” zei ze toen snel. Ik liet m’n hoofd een beetje hangen. Ik raakte opgewonden van haar woorden, haar wensen… Een stilte volgde. Een die niet 

 ongemakkelijk was. “Het is al laat,” zei ik haar toen maar. Ik was gekomen om het te eindigen. Wat precies, wist ik niet. Maar ik zat hier en had niets beëindigd. Haar hand vond m’n been. Ik keek er naar en daarna naar haar gezicht. Ze lachte voorzichtig en het werd nog warmer. Hier leek eerder iets te gaan beginnen. 

“Ja, het is laat,” zei ze zacht. “We gaan slapen,” en ze lachte nog net iets liever naar me. Haar hand wreef eerder lief dan uitdagend over m’n been heen maar bevond zich toch ook gevaarlijk dichtbij iets wat nu echt ontzettend hard werd. Misschien wist ze dat wel en zei ze me daarom maar naar bed te gaan. Ze vond het zelf vast ook moeilijk. Maar toen ik wilde opstaan, pakte ze m’n hand. 

“Nee, hier,” zei ze zacht. Ze kwam iets overeind en de dekens vielen van haar borst af. Ik keek er naar. Naar hoe ze m’n hand nog vasthad en naar haar borst. Ze lag er wulps bij. Ze trok aan m’n hand waardoor ik me iets naar haar toe draaide. En toen zag ze dat ik opgewonden was. Ze liet m’n hand los en wreef niet veel later een enkele keer over m’n kruis heen, en wachtte daarna simpel af. 

Ik was kansloos, en zat niet veel later weer op de rand van haar bed. Ze trok me meteen naar zich toen en ik kwam op m’n rug te liggen. Ze klom meteen op me met de dekens over zich heen. Het was ontzettend warm op haar kamer, maar in al deze warmte heb ik me nog nooit zo op m’n gemak gevoeld. Ze ging rechtop zitten en keek op me neer. Haar handen vonden m’n wangen en ze wreef er met haar vingers over, knedend. Daarna keek ze naar haar buik en naar de mijne. Ze zat op m’n kruis en heel langzaam bewoog ze een keer iets naar voren en weer terug. Ik kreunde fluisterend, en ontving daarop een veelbelovende glimlach. 

“Het is goed,” zei ze, zelf nu ook fluisterend, en ik geloofde haar. Ze kwam weer dichterbij, trok de dekens over ons heen, en terwijl ze m’n gezicht vast bleef houden, kuste ze me. Het was donker onder de dekens, en ik wist niet goed waar ik moest wezen met m’n lippen, of zelfs met m’n handen. Ik lag daar maar. Kaarsrecht. En zij kuste mij maar. M’n lippen en m’n kin. M’n wangen en m’n neus. Totaal niet hoe ik het me had voorgesteld, als zij en ik ooit eens zouden kussen. Dit was veel liefdevoller dan ik me kon voorstellen. 

Ze ontdeed me van m’n shirt. Ik voelde het weinige zelfvertrouwen wat ik had gekregen door haar kus, meteen wegvloeien. Ik schaamde me voor m’n naaktheid. Zelfs al was het m’n borst maar. Maar haar handen wreven over m’n lichaam en ze leek het lekker te vinden. Haar eigen blote buik kwam iets tevoorschijn onder haar hemdje en het contact tussen onze huid werkte opwekkend. Ze hijgde ook meer. En ze kuste vooral m’n mond nog. Met haar lippen en haar tong. De manier waarop ze wild haar tong in mijn mond drukte, deed me overeind komen. Het 

zweet stond me op m’n voorhoofd en ik wierp haar onbedoeld van me af. Iets wat verschrikt keek ze naar me, 

 en vroeg me wat er was. Ik schudde m’n hoofd en hijgde enkel hard. 

“Dit kan niet…,” zuchtte ik. Ik was bang dat ze nu boos zou worden. Dat haar geduld op was. Maar integendeel. Ze klom meteen weer boven op me en deed haar hemdje uit. Ze droeg geen bh… 

“Soms moet je gewoon pakken wat je wilt. Niet denken aan wat een ander er van vind. Zeker niet als dit toch niet naar buiten komt, toch?” zei ze me gedreven en vroeg ze me tot slot speels. Haar borsten waren prachtig. Licht hangend, niet te groot, en haar tepels staken iets uit naar voren. Hypnotiserend. Ze drukte haar borst ook iets naar voren en pakte m’n hand en legde die in haar holle rug. 

“Maak je geen zorgen. Je grote zus zorgt wel voor je,” fluisterde ze toen zwoel in m’n oor en ze drukte haar  lichaam tegen dat van mij aan. Ik vergat alles. 

Ze was nog even opgestaan om het licht uit te doen. Ik volgde haar totdat het donker werd. Ik was meteen een stuk rustiger, en toen ze weer bij me in bed kroop, zochten mijn handen meteen haar lichaam op. Zo’n kans zou ik misschien wel nooit meer krijgen. Alleen maar omdat een nieuw meisje me misschien leuk vindt, wil nog niet zeggen dat dat dan ook iets wordt. Remy had gelijk, en ik moest gewoon pakken wat ik kon krijgen. En mijn stiefzus was een van de mooiste en lekkerste meisjes die ik kende. Ik zou wel gek zijn, hier nu mee te stoppen. Ze kuste me dan ook meteen en liet zich nu door mij op haar rug leggen, waardoor ik wat meer controle had. Het zoenen was nog wel aan haar, en daar was ze ook heel goed in. Ik tongde terug, wat ik dacht te kunnen, en met elke lik die we elkaar gaven, voelde ik me nog gewilliger worden. M’n hand vond ook snel een van haar borsten en ik hoorde haar daar ademend op reageren, wat me wild maakte naar meer. Want ze wilde me. 

We hadden geen tijdsbesef. Ik voelde me ook niet moe. Ik drukte mezelf meer tegen haar aan en ik nam het zoenen ook wat meer van haar over. Ik had niet het idee dat ik hier met m’n stiefzus lag. Dat alles deed er gewoon niet meer toe. Ik kuste haar in haar nek en hals en vond het lekker zo nu en dan m’n hand door haar zachte en lange haren te halen. Ze vond het allemaal fijn. Elke keer kreeg ik een kleine positieve reactie in de vorm van een zuchtje of kreuntje. Ik wist helemaal niet dat ik dit kon. Maar dit was nog het makkelijke gedeelte. Toen ik heel even afzakte met m’n mond naar een van haar tepels, begon ik nog goed met een kusje en een likje, maar stopte ze me toch abrupt toen ik er zacht op knabbelde. 

“Au, joh,” zei ze dan ook, en ze drukte me zelfs van haar vandaan. Ik schrok me rot. Ik hoorde haar al snel lachen daarna. “Niet bijten ge,”’ zei ze nog speels, en ik voelde me knalrood worden. Maar dat kon ze toch niet zien. “Ik ga toch ook niet in jouw gevoelige plekjes bijten…,” merkte ze op. “Tenzij je dat wilt natuurlijk…,” bracht ze nog wel zwoel uit. Maar dat laatste leek ik nauwelijks te horen. 

“Sorry,” wist ik alleen heel snel te zeggen. “Ik heb nog nooit… Ik heb alleen een keer gezoend,” zei ik haar toen  net zo snel en voelde me weer haar kleine broertje worden. 

“Weet ik. Geeft niets. Maar laat mij dan zeggen wat je moet doen,” opperde ze beheerst. Zij was volledig in  controle. 

Ze naderde weer. “We hoeven niet alles in een nacht te doen,” fluisterde ze zachtjes in m’n oor, wat me kippenvel gaf. “Dat kan ook niet…,” haar hand vond m’n kruis en ze kneep er voorzichtig in. “Ik heb nog nooit zo’n grote lul gezien. Of gevoeld…,” hijgde ze in m’n hals en ik kreunde een keer zwaar. “Als ik jou mij laat neuken, kan ik morgen niet eens meer lopen…,” speelde ze door. Nu overdreef ze wellicht, maar geil vond ik haar praat wel. Ik gniffelde er om. “Maar ik wil zo graag,” zei ik haar nog wel wanhopig. “Geloof me, dat komt echt wel goed,” reageerde ze direct. 

“En misschien niet met mij, maar dan wel met een ander, Bor. Je bent meer dan je denkt,” en ze gooide het opeens over een andere boeg en ze liet m’n lul ook los. Onze monden vonden elkaar daarna weer en we hoefden niets meer te bespreken. Voorzichtig likte ze m’n lippen en kroop haar tong langzaam m’n mond in en bekkend kwamen we naast elkaar te liggen. Ze maakte m’n broek los. Ik had een spijkerbroek aan die toch wel warm was onder de dekens. Mijn handen lagen op haar buik, heup of borst, en ik wreef waar ze het toeliet en genoot van haar zachte huid. Haar contouren vond ik altijd al verleidelijk. De slanke buik, mooie bredere heupen en de mooie borsten. Ze was een droom die naast me lag. Een droom die m’n broek loskreeg en die wat wegtrok, totdat haar hand naar binnen kon en m’n harde weer begon af te tasten met nu alleen nog de stof van m’n boxershort ertussen. Dat ding begon al te sputteren en terwijl we door zoenden, voelde ik haar mond optrekken in een glimlach. Het zoenen stopte absoluut niet. 

Ze trok me af. Haar hand nog altijd niet in m’n broekje. De strakgespannen stof voelde lekker. Haar hand die er over heen gleed voelde nog veel beter. Ze kuste me door. Ook steeds vaker weer naar m’n nek en hals. Ze beet in m’n oor. Dat mocht wel. Dat deed ook geen zeer. Alleen m’n lelletje die het moest ontgelden, en ik vond het heerlijk. Ze kuste me misschien wel niet 

meer op m’n mond omdat ik moeite had terug te kussen. Haar hand gleed namelijk vloeiend op en neer over de stof heen, en alhoewel ze me niet echt beet had of stevig aftrok, gaf ik haar wel het vermoeden dat het niet heel lang meer kon duren voordat ik klaar zou komen. Haar gelebber en gekus werkten daar ook sterk aan mee. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt. Het opkomende orgasme voelde als nooit te voren. Ik had meteen spijt dat ik al die jaren dat ik het zelf heb gedaan, nooit naar haar was gekomen. Al die jaren dat ik over haar lag te fantaseren, terwijl ik het gewoon met haar had kunnen doen. Al ging ik er niet vanuit dat ze mij ook al zag zitten toen ik dertien was, bijvoorbeeld. Maar dat boeide niet. Het ging om het idee. 

Maar toen stopte ze! Ze liet me helemaal los en deed het doffe lampje naast haar bed aan. Ik hijgde hard en keek toch wat verward haar kant op. M’n pik sputterde nog wat na, maar ze was net niet lang genoeg doorgegaan om het ook af te maken. Ze lachte naar me. Uitdagend. Ze lag op haar zij, nijgende naar op haar rug, en toonde me haar heerlijke ontblote bovenlichaam. Dingen die in me opkwamen… Ze ging op haar knieën zitten. Haar blote benen waren nu ook zichtbaar. Het broekje wat kort was, leek er niet toe te doen. Ze stak haar borst weer wat uit en bleef me uitdagend aankijken. 

“Wil je komen?” vroeg ze me toen. Ik lag op m’n rug en had m’n hoofd al die tijd wat geheven. M’n nek verkrampte en ik knikte snel. Was ze me nou aan het plagen? “Beloof me dan een ding,” sprak ze zwoel. 

 Ik slikte. “Alles,” moedigde ik haar nog aan op te schieten. 

Ze gniffelde er om. “Beloof me nooit meer het heft in eigen handen te nemen, goed?” zei ze vermoedend, en ik moest er heel even over nadenken, terwijl ik al akkoord was gegaan door weer snel en zelfs gehaast te 

 knikken. “Niet meer aftrekken… tenzij het van je gevraagd wordt,” fluisterde ze daarna, en bevestigde ze wat ik vermoedde, en ze boog voorover. Wellicht een raar verzoek op zo’n moment, maar ik vond alles best, zolang 

 ze niet besloot nu te stoppen. 

Ik keek vervolgens tegen haar achterhoofd aan en voelde m’n pik bevrijd worden. Eerst van m’n onderbroek en daarna van de opgekropte spanning die zij er in had gestopt, nu ze zich over me heen boog. Ze had voorzichtig m’n lul gepakt, en op het moment dat ik haar adem voelde, gevolgd door een natte tong op de eikel, en zij langzaam haar hand naar boven bewoog, kwam ik al klaar. Ik hijgde hard, legde m’n handen op haar hoofd en schouders en liet me helemaal gaan. Ik voelde haar lippen kussen op de eikel en ik realiseerde me al snel dat ik in haar mond aan het klaarkomen was. M’n ogen draaiden weg en ik hijgde nog wat harder. Haar hand trok heel zachtjes op en neer en m’n eikel werd gevoeliger met de seconde. Toen ik haar ook nog hoorde slikken, was ik helemaal verloren, en kreunde ik hardop en duwde ik haar hoofd iets m’n lul op. Dat had ik nu net niet moeten doen. Niet alleen begon Remy te kokhalzen, maar ik voelde ook iets vlijmscherps langs m’n al zo gevoelige eikel gaan, waardoor we beiden van schrik elkaar loslieten. 

Met haar handen voor haar mond bewoog ze zich snel de kamer uit en hoorde ik haar proesten en hoesten in de badkamer. Mijn pijn was eigenlijk gelijk alweer weg, en ik zag alleen een knalrode eikel die het zwaar te verduren had gehad op de beste manier mogelijk. Ik was nog even bang dat ik Remy had beledigd, of iets in die zin, maar toen ze met een heugelijke glimlach terug kwam gelopen, weer bij me in bed kwam liggen en me insloot in haar lieve en zachte armen, wist ik dat het goed was. 

“Dat was best veel,” merkte ze nog wel spannend op, maar ook hier lachte ze om. Zeker toen ik m’n excuses er voor aanbood. Ze kuste me op m’n mond. Iets wat ik vies dacht te vinden. Maar toen ik haar tong weer voelde, hapte ik meteen terug. Ze deed het lichtje uit, kroop bij me op schoot en hield me nog altijd stevig in haar armen. Langzaam en teder bleven we even zoenen. 

“Ik heb maar geluk met zo’n broertje,” zei ze tot slot, waarna ze me een kus op m’n wang gaf en me nu welterusten wenste. Ik keek even op haar digitale wekkertje en zag dat het alweer vier uur was. Het werd al bijna licht. Hier schrok ik van. Maar de relaxt zuchtende Remy die me onder de dekens trok en die haar hoofd te rusten legde op mijn borst, was meer dan genoeg om al het andere ‘belangrijke’ te doen vergeten. 

M’n wekker ging gewoon om zeven uur. Die was ik vergeten uit te zetten. Kon gebeuren. Maar daar was Remy niet echt van gediend. Maar toen ze mij nerveus dat ding in m’n broekzak zag opzoeken om het zo snel als mogelijk het zwijgen op te leggen, schoot ze weer in de lach. Ik vond het heerlijk om haar aan het lachen te krijgen. Dat gebeurde eigenlijk nooit. En vooral omdat ik gewoon m’n eigen sullige zelf was. Maar ik moest er wel uit. Ik nam snel een douche en smeerde m’n brood nog, en als een zombie wilde ik naar school gaan vandaag. Ik was niet iemand die zomaar thuis bleef. Ze had me wel gevraagd nog even te blijven. Ze had vanmiddag pas college, en het was verleidelijk samen met haar wakker te 

worden, en ik was haar nog wel een kus wezen geven… maar ik zat eigenlijk met iets anders in m’n achterhoofd. Want als ik vandaag niet zou opdagen, na wat zich gisterenavond had afgespeeld, zou ik bij een bepaald persoon toch weer vraagtekens oproepen. En dan had ik het over wat was gebeurd voor de intimiteit met Remy. Dit zei ik natuurlijk niet tegen Remy. Want ik dacht dus weer aan Elise. Zelfs na zo’n nacht. Al was het geen verlangen. Ik wilde me gewoon sterk houden en tonen. Dat wat niet lukte, want ik was zo ontzettend moe. Twee uurtjes slaap max… Het telde haast niet. Ik voelde me kut, zeg. De personen op school die om me gaven, zagen dit natuurlijk. Matthias kon ik het nog wel uitleggen. 

“Gewoon slecht geslapen,” zei ik hem. Maar Elise wist meer. En tegelijkertijd te weinig. Ik voelde haar blik branden. De hele dag door. En als ik dan even naar haar keek, keek ze ook altijd al naar mij. En ze keek nooit weg. Ik vaak wel. Ze zocht me dan ook weer op. 

“Bor, alsjeblieft. Je ziet er echt heel slecht uit,” begon ze na school. Ik was weer een andere kant op gefietst, maar ze was me gevolgd… Ze nam wel haar moeite, dat moest ik haar wel toe geven. Maar ik zat er toch niet op te wachten. Misschien als ik zou zeggen dat ik lekker door m’n stiefzus was afgetrokken, ze wel zo erg schrikt, dat ze me nooit meer zou aanspreken. De oplossing was dan ook simpel, als ik er zo over nadacht. Maar ik wilde helemaal niet dat ze niet meer tegen me wilde praten. 

“Heb jij lekker geslapen dan na gisteren?” vroeg ik haar terug, en besloot nog even mee te spelen met haar idee, en deed alsof er verder niets meer gebeurd was na onze ontmoeting. “Nee, natuurlijk niet,” zei ze toen, wat me toch verbaasde. “Ik wil je geen pijn doen,” begon ze toen wat weemoedig, en ze had wel gevoel voor dramatiek. Ook zoals ze sprak en er moeilijk bij keek. En ik maar doorfietsen. Ik wist eigenlijk niet wat ik moest zeggen. Of wat ze nog van me wilde. 

 “Wat wil je nou van me?” vroeg ik haar ook niet veel later, wat minder bot had gemogen. 

“Ik wil… ik wil gewoon dat je gelukkig bent,” kwam ze dan mee aanzetten. Ik lachte het dan ook weg. Wie dacht ze wel niet dat ze was. Alsof ze mij zo goed kende. Ze dacht van wel. “Laat me dan met rust. Ik ben een weg ingeslagen waar geen plek is voor jou. Sorry,” zei ik haar toen, met alle rust in m’n stem, en voegde nu ook een beetje mysterie toe aan de dramatiek die er al was. Ze snapte er dan ook helemaal niets van. Maar ze droop af. Ze remde gewoon en keerde om. Was het toch zo simpel. Ik stopte wel en keek om en zag haar weg brommen. Wellicht zag ze me nog in haar spiegeltje stoppen, maar ze werd steeds kleiner en sloeg vervolgens af uit het zicht. 

Ik snapte het gewoon niet. Ik had gisteren iets gekregen waar ik al zo lang op had zitten wachten, en nu voel ik me zo… waardeloos. Als zoiets me al niet zorgeloos en gelukkig kan maken, wat dan wel?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *